Storyline

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 06 Feb 2019, 21:50

Een paar bubbeltjes ontsnapten van tussen haar lippen richting de oppervlakte. Verdomme. Als er iets is waar Natalia een hekel aan had, dan was het wel zwemmen met zo ontiegelijk veel obstakels. Overal om haar heen lagen blokken beton en ijzer op de bodem. Ze mocht wel uitkijken. Tevergeefs probeerde ze zich een weg door de stukken plastic en zeil te banen die voor haar neus heen en weer deinden in de stroming. Dit was heel anders dan wat ze vroeger deed, tijdens iets dat wel een ander leven leek. Ze kon er toen enorm van genieten om als een speer door het 25-meterbad te schieten. Alleen was er nu nergens een zwembad meer te bekennen. Geen in de vorm van een rechthoek in ieder geval.
Na een paar vergeefse pogingen om het stuk zeil dat in haar weg hing opzij te krijgen, moest Natalia weer naar boven om adem te happen. Jammer dat alle zuurstoftanks voor noodgevallen bewaard moesten worden, want een van die dingen zou haar huidige taak een stuk gemakkelijker maken. Bruikbare spullen vinden. Alsof er ook maar iets bruikbaars was dat het tien jaar onder water zou overleven. De oppervlakte van het water brak op Natalia's doffe bruine haren die verkleurd waren van het chloor. Even keek ze om zich heen. Ze was een heel stuk van de kust. Dat zou de leiding leuk vinden. Overigens kon zij er ook niets aan doen dat alle wrakken dichter bij de kust al leeggeplunderd waren. Als ze een Duiker wilde blijven zou ze moeten leveren. Natalia haalde diep adem en dook weer onder, gegidst door haar gps-horloge de diepte in.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3140
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 06 Feb 2019, 22:27

Wat ze niet zou geven voor een goede kop koffie... Terwijl ze een uitgebreide gaap achter haar hand probeerde te verbergen liep Zaira de steriele witte ruimte in. "Wie is er aan de beurt?" De zin was nauwelijks te verstaan en de blikken die de patiënten in de wachtkamer op haar wierpen waren behoorlijk kritisch. Zij kon er ook niets aan doen dat ze een dubbele shift had vandaag en dat koffie een peperdure luxe was geworden! Zaira kon zich de smaak ervan na tien jaar eigenlijk nauwelijks meer herinneren, maar soms bleven er dingen hangen waar je naar kon hunkeren. Een goedje wat je wakker hield was één daarvan. Nog twee uur en dan zat haar dienst erop... Als verpleegster behandelde ze de meeste kleine zaken zelf, alleen zware gevallen kwamen bij de dokters terecht. Hechtingen bijvoorbeeld. De boer die naar haar toeliep had zijn hand omwikkeld met een doek die zo vies was dat Zaira's maag zich bijna omkeerde. Het was niet dat ze niet tegen bloed kon, maar dit was wel heel veel... Ze slikte, opnieuw, en opnieuw, voor ze haar maag weer onder controle kreeg en een paar snelle notities maakte voor ze de man doorstuurde. Hechtingen waren al niet haar favoriete bezigheid, maar serieuze wonden gingen haar veel te ver. "V.. Volgende..." stamelde ze terwijl ze de man doorstuurde naar de dichts bijzijnde dokterskamer. Ze kon alleen maar hopen dat er in de komende twee uur geen grote zaken voorbij kwamen. Ze wilde naar huis, een maaltijd, en vooral een douche en haar bed...

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 06 Feb 2019, 22:37

De zon scheen ongenadig op haar bruine huid, maar dat gaf niet. Aisha was in een goede bui en niks kon dat vandaag nog van haar afnemen. Met een grote grijns stak ze haar handen in de lucht. "Woehoe.. Ze heeft het gehaald.. de eerste vrouwelijke solo-klimmer die de Mount Everest weet te bedwingen alsof het een heuveltje is!" Iedereen die haar zou horen, verklaarde haar voor gek. Ooit, een tijd geleden, was dat inderdaad een hele prestatie. Nu, in deze nieuwe wereld, was het wel wat anders. Uiteraard was het nog steeds een beste klim, maar met nog twee jaar waren er treden uitgehouwen, vermoedde ze. Er waren genoeg anderen die een van de pieken gebruikte als een uitkijkpunt.

Een boot kwam eraan met twee zeilen en zo te zien genoeg gaten voor heel wat roeispanen. Kwamen ze weer roeiers halen, of zou het dit keer goed nieuws zijn? Zouden ze eindelijk gaan vertellen dat ze andere eilanden hadden ontdekt? Voor ze zich kon bedenken, begon ze aan de weg naar beneden. Ze was al drie weken aan het wachten op Ranash zodat ze verder konden met hun onderhandelingen en als hij nu niet snel terug kwam, dan zou ze zonder hem gaan.
______

Ze hadden het aardig goed voor elkaar. De Jivita had twee zeilen -in pastelkleuren geverfd- en ze hadden vier roeispanen. Hoewel het aardig zwaar werk was, was het vooral een laatste redmiddel. Aisha ging er vanuit dat ze het niet nodig gingen hebben. Waar zouden ze tegenop botsten tenslotte? Daarnaast waren er al twee jaar geen zeestormen meer gezien, maar dat was alleen wat zij wisten. Wie wist hoe het er aan de andere kant van de wereld aan toe ging?
Ze waren ingehuurd als verkenners en hoewel dat een ernstige taak was, stond ze te springen. Zeilen, zeilen en nog eens zeilen. De voorraden waren al verzekerd en nog eens geteld. Het waterfilter zat in haar tas met wat standaard gereedschap, haar kleren in de andere tas en een ehbotrommel had ze in haar hand.

Nog even keer Aisha achterom, maar hielp Ranash toen met de zeilen afstellen en liet hem aan het roer. "Wat denk je dat we aantreffen? Zouden er nog delen Amerika zijn? Wat zou er allemaal verdwenen zijn?"
Hij haalde zijn schouders op. "Het maakt me eigenlijk niks uit. Als we maar iets vinden en mee terug nemen om iedereen tevreden te stellen en niet gelyncht te worden. En dat is als we de tocht al overleven."
Ze lachte en bond haar lange zwarte haar vast. "Wat ben je toch heerlijk cynisch."
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 06 Feb 2019, 23:09

Hoe dieper ze dook, hoe donkerder het werd. Natalia vertrouwde op haar instinct en haar horloge. Een klein stukje meer naar het noorden... ja, daar! Voor haar doemde opnieuw het fort van plastic zakken op. Dit keer paste Natalia haar strategie een beetje aan. In plaats van er doorheen te zwemmen, haalde ze haar mes uit de kleine schede rondom haar enkel en begon zich een weg door de witte waas te banen, terwijl ze met het mes de stukken afval wegsneed. Een metaalachtige muur doemde voor haar op. Ze voelde met haar handen. Bingo, een container. Deels op de tast en deels dankzij haar duikbril uitgerust met een lampje, baande ze zich een weg naar de bodem, waar het metalen gevaarte schuin vast zat. Aan deze kant zou de deur moeten zitten.
Het kostte haar drie tripjes naar het oppervlak, brandende longen en een geschaafde hand totdat ze de deur had gevonden. Met behulp van haar mes wrikte ze hem open. Zo, laat me je geheimen zien, lelijke blokkendoos.

Natalia trok haar dunne lijf door de opening. Eenmaal binnen bleek de container overgenomen te zijn door algen, waardoor het interieur een ziekelijk groene kleur had. Natalia begon de container te doorzoeken. Ze vond twee flacons met olie, die ze aan een van de riempjes om haar middel bevestigde. Daarnaast vond ze en koffertje met een slang erop, waarschijnlijk iets medisch. Altijd bruikbaar. Met een snelle beweging trok ze een riem door het hengsel van het koffertje en bond het op haar rug. Ondertussen begonnen haar longen al te klagen dat het tijd was om weer naar boven te gaan, maar iets glinsterde in haar ooghoek. Natalia draaide zich om en zwom een stukje dichter naar de muur, waar iets dat leek op een kettinkje aan een haakje vast zat. Het hebbedingetje glinsterde terwijl het licht van haar zaklamp erop viel en het heen en weer deinde in het water. Ze stak haar hand uit, maar net toen Natalia haar vingers om de snuisterij sloot, viel haar blik nog op iets anders. Ze schrok hevig en zette zich af tegen de muur. Te hard, want ze beukte met haar schouder tegen het andere eind van de container aan. Een hevige pijn schoot door haar zij.
Met haar vrije hand omklemde Natalia haar ribben terwijl het water om haar heen rood kleurde. Verdomme. Ze werd een beetje licht in haar hoofd en haar longen voelden als ballonnen vol lucht die in een te kleine ruimte geperst werden. Kalm blijven. Even sloot Natalia haar ogen, waarna ze haar armen vrij maakte en met twee handen de deurpost greep waardoor ze naar binnen gekomen was. Ze beet op haar tanden en trok zichzelf door de opening, onderwijl hard trappend met haar benen. Ze voelde een paar strengen van het plastic langs haar dijen glijden terwijl ze naar het oppervlakte schoot.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3140
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 06 Feb 2019, 23:25

Met een diepe zucht legde ze het dossier weg. Kwallenbeten, en ze waren al weken door alle pijn verlichtende zalf heen. Aan de andere kant moest Zaira bekennen dat ze het de man ook niet had willen geven als ze het wel hadden gehad. Het was je eigen stomme schuld als je zo hebberig was dat je zelf het water in ging om te zoeken naar spullen, in plaats van dat je het werk aan een professionele Duiker overliet. Het was een beroep dat niet voor niets met extra voordelen kwam, en dat alleen werd overgelaten aan de beste en meest dappere zwemmers... Dat de man zo een school kwallen in was gedoken was echter wel iets dat ze moest melden, die beesten konden ze niet gebruiken zo dicht bij de kust. Als ze nou nog op zijn minst eetbaar waren of zo iets...
Een blik op de oude klok, het glas was jaren geleden gebarsten maar hij liep nog steeds, vertelde Zaira dat haar dag erop zat. Met een zachte grom rekte ze zich uit, kraakte haar rug en kwam uit haar stoel. Tijd om deze vieze kleren te dumpen en zo snel mogelijk iets te eten naar binnen te krijgen.

De stad was, zoals altijd eigenlijk, in rep en roer. Het verbaasde haar nauwelijks meer. Veel mensen probeerden iets bij hun dagelijkse rantsoenen te scharrelen, probeerden een extra zakcentje te verdienen. Sommigen waren op zoek naar oplossingen van problemen die steeds groter werden, zoals het tekort aan medicijnen. De Duikers kwamen zelden met nieuwe spullen op dat gebied naar boven, terwijl mensen wel gewoon ziek werden. Er was maar zoveel dat je met huis-tuin-keuken-middeltjes en kruidendrankjes kon oplossen. Hoewel Zaira eigenlijk te moe was om nog fatsoenlijk na te denken kon ze het niet helpen de langere weg naar huis te nemen. Haar grootmoeder verwachtte haar nog niet en ze kon wel wat frisse lucht gebruiken. Bovendien was ook zij heus wel nieuwsgierig of er al nieuwe spullen omhoog waren gekomen. En dus werkte ze zich door de mensenmassa heen en stiekem te kijken of er bij de pieren al nieuwe dingen lagen om gesorteerd en afgevoerd te worden.

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 11 Feb 2019, 22:33

Na een teug lucht en een paar seconden recuperatietijd ging het al iets beter, maar Natalia vermeed het liever om naar beneden te kijken. Het fijne aan verwondingen in het water was dat je ze pas echt voelde wanneer je op het droge stond. Het vervelende eraan was dat je bloedde als een rund.

De tocht naar de boei waar ze haar volledige vangst had achtergelaten was vermoeiender dan gewoonlijk, maar Natalia wist dat ze een behoorlijke tijd door kon, zelfs op haar reserves. Toen ze haar kleine boei eenmaal van het grote vlot dat met een anker op zijn plek bleef drijven had losgemaakt, bevestigde ze hem met een touw aan de riemen die ze al om had en begon aan de tocht naar de kust.

Hijgend kwam Natalia aan land. Ze zag een tintje bleker dan normaal en het kostte haar moeite om zichzelf en haar lading spullen aan de kade omhoog te hijsen. Er liep vrijwel direct nadat ze rechtop kwam te staan een stroom bloed van haar zij richting haar enkels, maar dat ontsnapte grotendeels aan haar aandacht. Ze dumpte haar pakket van respectabel formaat op de stapel en ging even op een paaltje zitten, met haar hoofd in haar handen, en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.
Ineens voelde ze iets zachts in haar zij en bijna sprong ze omhoog, maar werd zachtaardig weer op haar plek geduwd. Taylor, haar hoogblonde hunk van een supervisor, drukte een verband tegen haar zij en hield zijn vrije hand even op haar schouder. Hij ging door zijn knieën zodat ze op gelijke hoogte kwamen. "Laat me raden, je hebt de toeristische route genomen? Zelfs Nobert was eerder binnen dan jij."
'Norbert' was niet de echte naam van de ietwat dikkige - maar dappere - jongste jongen in het duikersteam over wie hij het had. Om de een of andere reden had niemand zijn echte naam onthouden. Niet dat het hem iets kon schelen, Norbert vond het naar eigen zeggen al lang mooi dat hij niet in een van de fabrieken moest werken.
Taylor keek haar vrolijk aan met zijn blauwe ogen. De meeste meiden aan wal werden helemaal wiebelig van die jongen die de leiding had over de Duikers, maar Natalia vond hem een beetje een haantje. Dat nam echter niet weg dat hij met zijn gespierde lijf en grote handen een van de beste Duikers was. Natalia wist er echter nog niet eens een glimlachje uit te persen. Er was niets grappigs aan wat ze in de container gezien had.
"Ik was niet de enige. Weet je nog Duke, die jongen die zich zo graag wilde bewijzen als Duiker en verdween tijdens zijn tweede tocht? Ik heb zijn lijk gevonden."
Het opduiken van lijken was niet ongebruikelijk, maar toch vertrok Taylors gezicht even.
"Heb je de coördinaten nog?"
Natalia knikte. Taylor maakte notitie van de locatie de ze doorgaf en stond op om te zorgen dat de jongen werd opgehaald. Er waren veel doden gevallen tijdens de rampen, maar Taylor was een man die weigerde om zijn teammates op de bodem van de oceaan te laten rotten. Dat maakte hem edelmoedig maar ook dom, aangezien doden wat Natalia betrof niets meer hadden aan zijn zorgen. Desalniettemin was het toch een geruststelling dat er in elk geval iemand ging zoeken, al was je dan in staat van ontbinding.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3140
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 26 Feb 2019, 13:57

"Nee, niet doen, niet jouw zorgen..." Maar hoe vaak Zaira dat ook tegen zichzelf zei, ze wist ook wel dat ze zich niet om zou keren om weg te lopen. Al was het maar omdat iedereen die ook maar een beetje in de buurt van de Duikers stonden zagen dat bij de laatste die omhoog kwam wel heel snel een grote rode vlek in haar kleding begon te ontstaan. En Zaira's eigen outfit liet heel weinig twijfel over over haar beroep. De jonge vrouw gromde zacht. Ze wilde naar huis, een douche, eten, slaap. Waarom had ze eigenlijk een baan als zuster toebedeeld gekregen?
Met moeite wurmde ze zich door de laatste rij mensen heen en stapte de pier op. Uiteraard werd ze meteen tegengehouden, om te voorkomen dat vondsten al geplunderd werden voor ze zelfs maar bekeken waren was de bewaking van de Duikers de beste van de stad, maar haar uniform zorgde er een seconde later voor dat ze de houten planken op kon lopen.

Rustig stapte Zaira op Natalia af. Ze herkende de Duikster, ze had haar wel vaker gezien, maar ze kenden elkaar niet. Hoewel de wereld een stuk kleiner was geworden sinds de ramp, was het hier druk genoeg om niet iedereen van naam te kennen. "Hey, is het in orde als ik daar naar kijk?" Zaira wees naar de plek waar de verwonding moest zitten. Mogelijk was het niet ernstig, maar verwondingen opgelopen in zee konden makkelijk geïnfecteerd raken. Algen, bacteriën, oud metaal, het droeg genoeg met zich mee wat niet in het menselijk lichaam thuis hoorde en de Duikers waren te kostbaar voor de bevoorradingen van de stad om ze ziek te laten worden. Sterker nog, als de artsen er achter zouden komen dat zij als zuster een gewonde Duiker had gezien en niet had geholpen zou ze het einde er niet snel van horen.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 26 Feb 2019, 21:06

De eerste paar plaatsen waren voor hen alsof ze op visite gingen. Ze kwamen er geregeld, hadden er bekenden wonen en dit was het makkelijkste gedeelte. Ze hadden al een soort van handelsverdrag en dus konden ze er overnachten, eten, spullen loodsen en nieuwe goederen mee aan boord nemen.
Ranash verdween 's nachts -uiteraard- en Aisha kon het niet laten om haar ogen te rollen. "Volgens mij heb je straks kinderen over de hele wereld," mompelde ze, iets te hard, toen ze weer weg gingen en er meer dan één meisje hen stond uit te zwaaien.
Ze vervielen snel in een routine. Zij was van de navigatie, hij van het sturen. Samen deden ze het onderhoud en leerden elkaar nog wat beter kennen. Er gebeurde tussen hen echter niks. Na één rampzalige keer dat ze dronken waren geweest en heel verschrikt in elkaars armen waren wakker geworden en geen idee hadden wat ze hadden gedaan, was er een onuitgesproken regel dat ze met wie dan ook naar bed mochten, maar niet met elkaar. Ranash was echter de enige die haar Kumari noemde en hoewel Aisha gewend was aan Aisha, stelde ze zich op nieuwe plekken toch als Kumari voor. Sommige dingen nam je gewoon over?

Het leven op zee was niet heel anders dan op land, behalve dan dat je minder ruimte had en je echt met elkaar opgescheept zat -haha. Toch kwamen ze heel wat vervelende en lastige situaties tegen. Taalbarrières, Ranash die gewoon een onuitstaanbaar stuk arrogant vreten was, niks op te ruilen, geen geld voor aanlegkosten en onderdak en wat al niet meer. Gelukkig vulden ze hierin elkaar aardig aan. Ranash was de eerlijke charmeur, zij de vrolijke noot die andere wegen zag voor als ze vastliepen. Onderhandelen ging hen echter beiden goed af, net als bluffen. Kaartspelen en andere gokspelen waren dan ook de voornaamste reden dat ze toch nog aan geld kwamen en konden investeren in vers water, vruchten, hygiëne producten of een enkele keer een uitspatting voor henzelf aan spullen of mooie kledij.

Al met al vlogen de dagen voorbij en werden het weken. Soms ook weken waarin ze niemand zagen en ze het met elkaar moesten doen. Waarin ook maar weer duidelijk werd dat ze niet tegen elkaar moesten kaarten om iets want dat werd geheid ruzie. En waarin duidelijk werd dat Kumari dan wel wonden kon hechten, ze het afschuwelijk vond en ze daarna moest overgeven. Verdraaide waaghals.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 06 Mar 2019, 22:50

Natalia zat nog maar net van haar rust te genieten toen er alweer iemand op haar af kwam, wederom met goede bedoelingen. Even kruiste Natalia’s blik die van de verpleegster. Ze zag er een beetje moe uit en was hier aan haar gezichtsuitdrukking te zien vrij waarschijnlijk met tegenzin, maar Natalia zei er niets van. Ze knikte alleen maar ten antwoord. Mensen waren lomp en dom, dus de verpleegsters die er waren maakten lange en zware dagen. Van zo iemand kon je moeilijk verwachten dat ze je met een glimlach en een buiging begroetten bij elke gelegenheid. Met een voorzichtige beweging trok Natalia haar shirt en de schouderriempjes over haar hoofd. Doordat ze eronder alleen haar zwemkleding droeg, werd de rafelige snee in haar zij al snel zichtbaar.

Toen ze nog een zwemster was, had Natalia zodanig veel dokters en fysiotherapeuten gezien dat het soms voelde alsof haar lijf het hare niet was, dus ze liet de verpleegster als vanzelf haar gang gaan. Ze besloot toch maar om iets beleefds te zeggen en zichzelf voor te stellen, mede ook omdat ze een klein beetje licht in haar hoofd begon te worden en ze haar aandacht ergens anders op wilde vestigen. “Bedankt dat je me komt oplappen. Ik ben Natalia.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3140
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 08 Mar 2019, 11:40

De snee was niet ernstig, dat zag Zaira meteen, maar hij had wel iets van zorg nodig. Ze bromde kort zacht en vroeg om een EHBO-kit. Eens kijken waar ze iets mee kon. Ze ging liever niet terug naar de kliniek.
Verbaasd keek ze op toen ze een stem hoorde, en het duurde even voor de jonge vrouw registreerde dat Natalia zichzelf voorstelde en haar bedankte. Het gebeurde zo zelden dat een patient haar behandelde als... nou ja, als een mens. En niet een soort pleister-verstrekkende-robot. Even stond Zaira dan ook met haar ogen te knipperen, wat vast niet zo intelligent overkwam als ze mogelijk zou willen. Dat zou een goede eerste indruk zijn, een verpleegster die de taal niet leek te spreken. Maar uiteindelijk glimlachte ze licht naar Natalia. Het was een vriendelijke, zij het ietwat vermoeide, glimlach. "Zaira," stelde ze zichzelf voor. Aan Natalia's bewegingen was te zien dat ze vaker door een arts was onderzocht, dat ze wist hoe de routine ging. Terwijl Zaira er redelijk zeker van was dat ze deze Duikster nog niet eerder bij hen binnen had zien lopen. Was ze tot nu toe steeds op de pier behandeld? Of zat er iets in haar verleden waardoor ze eraan gewend was om artsen te zien? Zaira besloot dat het allemaal niet haar zaken waren en bekeek de wond nog eens. Even ging haar blik naar de kleine tatoeage, iets onder de top van de zwemster. Octopus, hoe toepasselijk, dacht de verpleegster met een lichte glimlach om haar lippen. Duikers moesten immers zoveel mogelijk mee naar boven nemen, acht armen zou voor hen waarschijnlijk heel handig zijn. Maar hoewel er geruchten gingen dat er met sommige mensen vreemde dingen gebeurden sinds de ramp, had Zaira nog niets gehoord over octopus-mensen.
"Het ziet er niet ernstig uit. Maar als je het goed vind ga ik het wel schoonmaken en je een tetanus-prik geven." Ze wist niet zeker of de snee kwam door oud metaal, en ze raakten met rap tempo door de injecties heen, maar als zij het voor het zeggen had dan hielp ze er liever Natalia mee dan een of andere lompe zak die zonder schoenen in een spijker was getrapt. Rustig kwam Zaira overeind en keek vragend met grote groene ogen naar Natalia. Toch terug naar de kliniek dus... fijn... Zou de vrouw meegaan of het afwimpelen?

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten