We find our own way

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3409
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: We find our own way

Berichtdoor varden » 26 Apr 2020, 21:30

"Als ik eruit zag zoals haar zou ik op z'n minst m'n best doen dat wij niet naar die walgelijke dingen moeten kijken," bromde één van de jongens terwijl hij een flinke teug nam van zijn bier. De ander haalde daarop een schouder op.
"Het is haast jammer joh, dat ze die dingen op haar gezicht heeft. Anders zou ze echt wel knap zijn." Dat de twee het over de donkerrode en zwarte schubben op Moyra's gezicht en rug hadden was maar al te duidelijk. Maar toen de jonge vrouw aan kwam met het nieuwste rondje drankjes, deed ze alsof ze niets hoorde.
"Heren, hebben jullie al bedacht wat jullie willen eten?" In het tempo waarmee ze nu dronken, moesten ze toch zelf ook wel beseffen dat wat eten verstandig was?

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3409
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: We find our own way

Berichtdoor varden » 29 Jun 2020, 14:44

"Als ik eruit zag zoals haar zou ik op z'n minst m'n best doen dat wij niet naar die walgelijke dingen moeten kijken," bromde één van de jongens terwijl hij een flinke teug nam van zijn bier. De ander haalde daarop een schouder op.
"Het is haast jammer joh, dat ze die dingen op haar gezicht heeft. Anders zou ze echt wel knap zijn." Dat de twee het over de donkerrode en zwarte schubben op Moyra's gezicht en rug hadden was maar al te duidelijk. Maar toen de jonge vrouw aan kwam met het nieuwste rondje drankjes, deed ze alsof ze niets hoorde.
"Heren, hebben jullie al bedacht wat jullie willen eten?" In het tempo waarmee ze nu dronken, moesten ze toch zelf ook wel beseffen dat wat eten verstandig was?

_______

De wind woei in de bomen, een kraai keek neer op de gestalte die al een uur voor de dichte deur stond. Het zwarte dier maakte geen geluid, hipte alleen af en toe heen en weer als de tak waarop het dier zat wel heel erg veel bewoog door de storm buiten. Het wezen aan de ene kant van de deur kende het dier goed. Soms, als het haar of haar soortgenoten goeddunkte, sprak ze met haar ook al betwijfelde de kraai soms of Anann hen altijd even goed verstond. Het tweebenige wezen aan de andere kant van die dichte deur, die kende ze niet. Niet goed tenminste. Ze had die vreemde schubben eerder gezien, in één van de huizen hoog in de bomen. Samen met de tweebener met de veren, die zo op hen leek. De kraai vond het opvallend dat de beide wezens stil aan weerskanten van de deur ernaar zaten te kijken maar niets deden. Anann helemaal ontspannen, met een blik in haar ogen die glinsterden van plezier. Alsof ze iets wist dat anderen niet wisten. Moyra zwijgend, met opgeheven hoofd en een blik in haar ogen die een nieuwe strijdlustigheid bevatte. Haar haar opgestoken, haar schubben helderder en gezonder dan ooit eerder in haar leven.

Uiteindelijk keerde Moyra zich om zonder aan te kloppen, en liep ze naar de vlotten waar ze wist dat Nish op haar stond te wachten.

>>>>>

Het vuur was niet uit haar blik verdwenen toen ze een paar dagen later door de gangen van de immense universiteit liep. De hoge muren zonder ramen waren altijd imposant geweest, bekleed met marmer in een gebroken wit, maar tegelijkertijd ook afstandelijk en kil. Ze hadden haar tijdens haar lessen bang gemaakt, haar klein laten voelen. Niet meer. Ook tussen deze muren heerste de onrust, werden Moyra en de leerlingen die net als zij waren nagekeken. Soms met bewondering, soms met medelijden, soms met afschuw. In Vexgarde had Moyra lange gesprekken gehad met Nish en Gennat, met wie ze voor het eerst sinds de vreselijke dag op het vlot weer één op één had gesproken. Moyra wist dat haar handen altijd pijn zouden doen na de afschuwelijke nacht in de woestijn, ze wilde niet langer net zulke pijn meedragen in haar psyche als ze de beste vriend van haar partner in de ogen keek. Hij had geen schuld in wat ze dacht dat de dood van Nish was geweest, destijds. Haar hand ging kort naar een ketting die ze onder haar shirt droeg, een gift van Ariadne die ze had opgezocht in Ramal. Haar broers steunden haar, haar vertrouweling in haar geboortestad steunde haar. Haar partner en diens beste vriend stonden aan haar kant, ook al was Vexgarde soms zo ontzettend wereldvreemd. Ze had lang met Iriza en Aná gesproken bij aankomst in Grimmere, met Petros ook. Ze keerde haar leven hier de rug niet toe, maar ze zou zich nooit meer verstoppen. Nooit.

Met opgeheven hoofd klopte ze op de zware deur, gemaakt van donker hout. Een zwart gat in de witte muren. Bij binnenkomst viel ze letterlijk met de deur in huis. "Ik kom een klacht indienen."
Dag na dag had ze geaccepteerd dat de docent haar had behandeld als tweederangsburger, opmerkingen had gemaakt dat ze haar haar los moest dragen in haar klas omdat ze "die walgelijke onmenselijkheden niet kon tolereren". Niet meer. En daarmee nam Moyra voor het eerst een openlijk standpunt in in de discussie die woede die heerste in de straten van Grimmere, in de straten van Ramal. Die Vexgarde niet bereikte maar waarvan ze allen wisten. Moyra wist dat haar docent Natuurwetten niet de enige was die zo over haar dacht, maar het was de enige waar ze openlijk een klacht over kon dienen. Natuurlijk wist ze dat ze vanaf dat moment niet meer welkom zou zijn in het klaslokaal, dat ze dit verplichte vak nooit zou kunnen halen. Dat ze daarmee haar studie, waar ze zo hard voor had gevochten, had getorpedeerd. Daarom had ze zo lang getwijfeld er iets van te zeggen, of ze het niet beter kon negeren. Maar na lang praten met Nish over hoe ongemakkelijk en ongewild ze zich soms voelde in de lokalen, in de gangen, hoe ze samen met een paar andere studenten zich haast barricadeerden aan één tafel tijdens lunches, had ze besloten dat dit beter was. Ze zouden doorgaan met hun project, en via Petros zou ze wel degelijk zorgen dat alles wat ze daarmee ontwikkelden werd gepubliceerd en de buitenwereld te zien kreeg. Dan maar geen titel, ze liet zich niet meer stoppen. Niet met Nish aan haar zijde.

En dus, toen ze twee dagen later conform afspraak weer bij de vlotten verscheen brak een grote grijns op haar gezicht door toen ze daar een duidelijk bezorgde Nish, Iriza, en Gennat zag staan wachten op haar. Zonder te stoppen liep ze door, sloeg krachtig haar armen om Nish' nek en zoende hem vurig. Een gebaar zo zonder terughoudendheid dat Gennat zelfs even met zijn ogen stond te knipperen bij het zien ervan.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten