Storyline

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3468
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 14 Sep 2019, 14:53

"Dat is ook precies de bedoeling. Alles wordt voorgekauwd. Alles is erop gericht om een plaatje te schetsen waardoor het machtig mooi lijkt. Je wilt niet weten wat er vooraf gaat bij een fotoshoot of een speech voordat ie publiek gemaakt wordt." Karissa rolde nog eens met haar ogen maar glimlachte weer. "We komen uit nogal andere werelden." Hallo, understatement van de eeuw!

Haar ogen begonnen te sprankelen, al was Karissa zich daar niet van bewust. "Aan die dosis opstandigheid kan ik zeker bijdragen!" Ja, dat leek haar wel wat! Dag regels, dag beleefdheid, dag sociaal verplicht leuk doen, dag neppe glimlach. Hallo zelfstandigheid en de regels breken.
_________

Niet dat ze enig idee had waar ze aan begon toen ze midden in de nacht achter Kay aanging. Gekleed in het zwart en op dikke sokken, was ze gewoon achter haar kamergenootje aangelopen. Kay wilde niets kwijt over haar plan en dat maakte het spannend. Ze had geen idee wat ze kon verwachten. "Sure, bring it on."
Even later waren ze in het kantoortje en was de deur weer zacht dichtgevallen. "Goed, waar zijn we naar op zoek?" En was het zo makkelijk te vinden? Karissa begon gewoon maar laden open te trekken en vond tenslotte een sleutelbos op het bureau. Daarmee kreeg ze, na veel foute sleutels te proberen, twee laden open die op slot hadden gezeten. Ze trok er een willekeurige dikke map eruit. Fronsend begon ze erin te bladeren en ging serieus lezen toen ze wat bekende namen zag.
Dit was.. Dit was het verslag waar Kay haar over had verteld. Waar ze een opname van had gehad. Ze had haar geloofd, maar het zwart wit op papier zien, dat was wel even andere koek. Het was niet alleen het rapport van een van de gelukkigen die het had overleefd, het was ook een rapport van de andere kant. Iemand die in de 'opruimploeg' had gezeten. Geschokt hapte ze naar adem terwijl ze verder las. Dit werd gedaan zonder vragen te stellen? Ze vermoorden mensen omdat er simpelweg geen plek voor ze was? Omdat ze.. over waren? Omdat de onderste laag een smet was op de stad? Omdat ze toch op een manier van het tuig af moesten? Dit was.. dit was te gek voor woorden. Schok maakte langzaam plaats voor woede en ze legde de map weg om een nieuwe te pakken.
Het feit dat Bern blijkbaar iemand had met zo'n hoge positie die hem af en toe een verslag kon doorbrieven, ging voor nu aan haar voorbij.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 120
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 15 Sep 2019, 13:30

“Iets dat niet past,” bromde Kay, terwijl ze direct achter de computer plaatsnam. Beschermd met een wachtwoord, uiteraard. Ze plugde hetzelfde apparaatje dat ze had gebruikt om de deur te openen in de computer en begon razendsnel te typen. Bommen waren haar specialiteit, maar diep vanbinnen waren naar Kays inzicht alle apparaten vrijwel hetzelfde. Het enige dat je moest zien te vinden, was het juiste draadje om te volgen richting de informatie die je nodig had. Het kostte haar dan ook slechts een paar minuten om binnen te komen. Het scherm opende en een strak geordend bureaublad verscheen. Bingo

Kays ogen flitsten heen en weer over het scherm. Waar zou hij een bestand verstoppen dat niemand mocht zien? Wat al vrij snel opviel waren de lijsten aan namen die al dan niet verdoken tussen zijn bestanden rondzwierven. Leveranciers, mollen, personeel, over iedereen had Bern wel iets opgeslagen. Toen Kay haar eigen naam tegenkwam, kon ze het niet laten. Naast het zorgvuldig uitgewerkte verslag van haar binnenkomst bij het Legioen (wat Kay een stiekeme glimlach ontlokte), had Bern ook een heel aantal persoonlijke notities gemaakt.

Personeelslid 3573, Kay Sanders, dochter van Dominic Sanders (personeelslid 1458), 20 jaar, technisch specialist. Subject heeft aangetoond idealistisch verwant te zijn aan de zaak, hoewel ze ook vragen stelt (ref. conversatietape 0049669 met personeelslid 3459, Josh Jax, in verband met wat er met afgewerkte projectielen gebeurt). Aandachtspunt loyaliteit, pas wanneer ze die bewezen heeft informatie geven over personeelslid 1458.

Kay kreeg een onaangename prop in haar keel, maar las verder voordat ze zichzelf toestond daar aandacht aan te besteden.

Mogelijke doelwitten: K9, Malika Bonsma (twijfel), Karissa Bonaventura (nog geen personeelsnummer), Josh Jax (3459). Toont weinig potentie voor veldwerk in verband met een gebrek aan volgzaamheid. Wellicht te motiveren.

Kay werd een beetje misselijk. Verwoed zocht ze naar een bestand over personeelslid 1458, haar vader, maar tevergeefs. Vervolgens stuitte ze echter wel op een ander bestand, een link naar een livestream, die haar de wenkbrauwen deed fronsen. Op haar scherm verschenen twee figuren, duidelijk een man en een vrouw, de een een stuk groter dan de ander, in iets dat duidelijk een goed afgesloten kamer was. Livestream subject 34 en 35, zaak K. Bonaventura, stond erboven.

“Karissa… Heb jij enig idee waar ik nu naar kijk?”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3468
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 15 Sep 2019, 14:21

Af en toe keek ze over haar schouder. Karissa was zelf niet slecht met een computer of een netscherm, maar hoe snel Kay was.. dat was haast een beetje eng. Ze maakte een mentale notitie om de vrouw niet tegen zich te krijgen als ze het kon voorkomen. Ze rilde lichtjes bij het idee dat iemand bij haar persoonlijke dingen inbrak en alles aan het besnuffelen was. Hoewel dat ook precies een reden was waarom Karissa weinig tot niks aan persoonlijke gedachten online bewaarde.

Diep met haar neus in verslag nummer drie, was het eventjes heel lastig om daaruit wakker te worden. Het was moeilijk om dit allemaal te verwerken. De namen en de compleetheid van de verslagen deden echter alle twijfel verdwijnen. Dit gebeurde. Dit was echt. Dit was wat ze hier deden en wat de Raad mensen aandeed. Heel erg bewust.
Ergens was ze dan ook opgelucht om haar naam te horen en niet verder te hoeven lezen, maar het was ook lastig om de map te sluiten. Ze wilde vat op deze werkelijkheid krijgen en Karissa wist niet hoe. Ze kwam overeind en leunde naast Kay tegen het bureau. Met een frons staarde ze naar de beelden en het duurde oprecht twee hele minuten voordat de tekst bij de beelden tot haar doordrongen. Livestream? Livestream! "What.. Dat is Tarek.. hoe.. hoe.. wat doet hij hier?" Met grote ogen van schrik en ergens ook gewoon stomme verbazing keek ze naar Kay. Waar ze normaal voorzichtig was met de vrouw aanraking en voorzichtig met haar woorden, was ze dat nu niet. Karissa greep haar bij haar arm, stevig genoeg om het te voelen maar niet om haar pijn te doen. "Is dat hier? Kay, kan ik naar hem toe? Hij moet weten dat ik oké ben, alsjeblieft!"
Ze waren niet echt BFF's en dus had Karissa geen idee hoeveel Kay van haar wist. Ze wist wel dat ze haar niets had verteld over haar bewaker en vriend en... Ooh, hij was hier! En een soort van oké? Ze moest hem zien. En wel nu!

"Tarek is mijn bodyguard, maar eigenlijk ook mijn beste vriend. Al weet ik niet of hij dat doorheeft." Karissa knikte even naar het scherm en zuchtte toen. "Er was een of andere gek die een aanslag deed op mijn leven. We zijn toen echt maar net ontsnapt en ik logeerde met hem op een veilige plek voordat we naar huis zouden gaan. Ik ben 's nachts toen ik lag te slapen uit het huis geplukt door het Legioen en tot nu toe heeft niemand me iets over Tarek willen vertellen."
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 120
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 14 Nov 2019, 18:01

Kays blik ging naar Karissa. “Ken je hem?”

Karissa’s hand kneep haar arm een beetje fijn, maar Kay zei er niets van. Nu ze zo dichtbij stond, moest Kay toch wel wat moeite doen om haar aandacht van de geur van Karissa’s haar terug naar het beeldscherm te verplaatsen. Ze zei niets, maar haar vingers vlogen over het toetsenbord. Er openden zich verschillende schermen, waar Kay uiteindelijk een kaart uit wist te trekken van het complex, waarop aangegeven stond waar de gevangenen zaten. Om ervoor te zorgen dat ze dat op een later moment in de haast niet zou vergeten, kopieerde ze die kaart direct naar het schijfje dat nog steeds in de computer zat geplugd. Toen ze de cel eenmaal gelokaliseerd had, concentreerde ze zich op de connectie tussen de camera en hun eigen locatie.

-- -- --

Na al die uren zonder actie, was het geen wonder dat de kleinste beweging in de kamer Tareks aandacht trok. Hij gebaarde naar Vera en toen naar de camera in de hoek van de cel. Het rode lichtje onderaan de lens begon verwoed te knipperen. Dat was nieuw.

-- -- --

Kay gromde uit frustratie, “Ik krijg geen connectie met de speaker. Ik kan het lampje laten flikkeren, maar dat is alles. ”
Haar wenkbrauwen gingen even de lucht in bij Karissa’s verhaal. Uit huis geplukt? Dat klonk niet bepaald zachtzinnig.

Haar blik gleed even naar de livestream. De man - Tarek - leek door te hebben dat er iets gebeurde. Maar hoe zouden ze en boodschap naar hem over kunnen brengen zonder een heel apparaat aan alarmbellen af te laten gaan? Ze had gehoopt daar nog iets op te vinden, maar een klik in het sleutelgat gooide per direct roet in het eten. Zonder er verder bij na te denken greep ze Karissa met één hand over haar mond en haar andere bij de schouder beet, en sleurde haar onder het bureau, dat gelukkig aan één kant dicht was, waardoor de indringen hen niet direct kon zien. Als hij zou besluiten om achter het bureau te gaan zitten daarentegen, dan waren de rapen gaar.

-- --- --

Tarek ging iets meer rechtop zitten en focuste zich op de camera, maar het geflikker leek weer net zo snel op te houden als het begonnen was. Teleurgesteld zakte hij weer onderuit.

-- -- --

Voorzichtig liet Kay Karissa los, toen eenmaal duidelijk was dat ze uiterst stil moesten blijven zitten. Vervolgens kromp Kay in elkaar en legde ze haar hand plat tegen haar voorhoofd, terwijl ze haar ogen dicht kneep. De stick! Ze had die verdomde USB-stick in de computer laten zitten…
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3468
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 21 Nov 2019, 20:12

Ze kreeg steeds meer ontzag voor haar kamergenote. Kay zag er dan uit alsof ze bij een heftige windhoos niet zou blijven staan, die meid wist wel wat ze deed! Karissa kreeg amper de kans om mee te kijken op de plattegrond, voordat deze werd weg geklikt. De USB-stick knipperde eventjes en gaf aan dat hij de data opat en verwerkte.

Tewijl Kay typte als een hacker zoals ze alleen in films had gezien om contact te leggen met de gevangenen, hield Karissa de beelden nauwlettend in de gaten. Ze zag Tarek gebaren en de vrouw schoot overeind en keek aandachtig terug, maar toen... Voor ze wat kon zeggen over wat ze konden proberen, trok Kay haar tegen zich aan en onder het bureau.
Met grote ogen staarde ze naar de vrouw, waar ze echt heel wat meer van kon voelen dan ze van wie dan ook ooit had gevoeld. Het duurde bijzonder lang voordat ze lichtjes knikte en ze de vingers over haar mond voelde verdwijnen. Ze bleef doodstil zitten en luisterde naar het hameren van haar hart.
Zacht pakte ze Kay haar hand vast en gaf haar een kneepje. Om vervolgens met één vinger te wijzen naar de dossierkast. Ze had een la open laten staan en het laatste dossier lag open en bloot op de dikke mappen die nog in de kast zaten. Karissa trok een gezicht een moest ineens haar best doen om niet in lachen uit te barsten. De giechel kriebelde in haar keel en bubbelde steeds hoger en hoger tot ze het niet meer hield. Een totaal oncharmante snort was duidelijk te horen en een paar giechels volgden, tot ze zich wist te bedwingen en een quasi-serieuze uitdrukking tevoorschijn toverde.

Ze hadden geluk: Bern kwam iemand tegen voor zijn kantoor en even later was de deur weer op slot en waren ze weer veilig. "We zijn inbrekers van niks!" Karissa lachte en liet toen pas Kay's hand los. "Laten we doen wat we moeten doen en ontsnappen met onze ziel en zaligheid, voordat Bern ons smerige klusjes geeft." Dat hij die macht had, daar had ze geen twijfel over.

Ze lieten de kamer achter zoals ze hem hadden aangetroffen en wisten veilig naar hun slaapvertrek te komen. Karissa was veel te wakker door adrenaline om direct weer te gaan slapen. Ze leunde tegen de dichte deur aan en nam alle bewegingen van Kay op.
"Denk je dat ik hem kan bezoeken? Of een boodschap kan geven?" ineens weer nuchter, al was het euforische gevoel nog niet verdwenen, moest ze weer denken aan hun ontdekking. Gek genoeg zette dit haar meer aan het denken dan de rest van de dagen. Ze zou hier weer weg gaan. Als ze wilde weten wat waarheid was en wat werd gelogen, en hoe ze de mensen uit de onderste laag kon beschermen, dan ging ze hier weg. Ze zou haar vader opvolgen in de Raad. En Kay zou hier blijven en ze zou haar... shit. Ze ging haar missen. Dat drong meer door dan al het andere.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 120
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 01 Feb 2020, 00:56

Karissa zat zo dichtbij dat Kay de geur van haar shampoo kon ruiken. Kokos. Waarom verbaasde haar dat? Ze knipperde even met haar ogen en focuste zich op de geluiden rondom hen. Zelfs haar eigen adem klonk te luid in haar oren.

Terwijl Karissa naar de map wees, perste Kay haar lippen heel hard op elkaar. Toen het knorretje uit Karissa’s keel kwam, begon Kay verwoed haar hoofd te schudden, met paniek en hilariteit in haar ogen. Karissa’s hand kneep ze helemaal fijn.

Toen de deur weer in het slot viel, proestte Kay het uit. Niet in staat een woord uit te brengen, knikte ze en liet ze zich door Karissa naar buiten sleuren. De usb-stick belandde veilig in haar broekzak met alle info die hij had opgeslokt. De hele weg naar hun kamer moest Kay haar gegiechel maskeren door haar hand op haar mond gedrukt te houden.

--

Eenmaal in de kamer slaakte Kay een diepe zucht om te kalmeren, terwijl ze tegen de muur leunde. Na welgeteld twee seconden echter, duwde ze zich van de muur af en stoof ze door de woonruimte heen. Ze sloot haar usb aan op haar netscherm dat op tafel lag en nam plaats op een stoel. Een idioot idee nam vorm aan in haat binnenste.

Zonder op te kijken van haar scherm knikte ze ten antwoord op Karissa’s vraag. “Way ahead of you. Kijk.” Ze wenkte Karissa. Haar vingers vlogen over het toetsenbord terwijl ze de kaart van het complex bestudeerde. Ze begon te praten zonder van het scherm om te kijken. Met haar vinger wees ze op het scherm naar de locatie van de cel waar Tarek en de vrouw zaten.

“Het voordeel aan zo’n kleine cel is dat de gevangene, logischerwijs, geen kant op kan. Vandaar dat die beelden die Bern binnen krijgt, oersaai zijn om naar te kijken. Er gebeurt geen snars en de helft van de tijd ligt iedereen te pitten. Bern is vast tegelijkertijd allerlei andere dingen aan het doen en daardoor vatbaar voor afleiding. No way dat hij de hele dag naar die livestream zit te kijken.”

Kay zoomde in op het gangencomplex rondom de cel en volgde de rode lijnen die de elektriciteitskabels aangaven met haar vinger terwijl ze verder ging. “De camera zelf kunnen we niet gebruiken om een boodschap te verzenden, afgezien van dat we het lampje kunnen laten knipperen. Ik kan hem in theorie vanuit Berns kantoor wel uitzetten of er een bom op gooien, maar dat zou te veel opvallen en bij dat laatste weer hij direct wie erachter zit. “

Kays vinger bewoog verder over het scherm. De kaart bewoog mee. ”Als ik echter een tijdelijke kortsluiting kan veroorzaken, kan ik in de tijd die de camera nodig heeft om te rebooten wél het beeld manipuleren. Kijk, hier, waar de kabels toegankelijk zijn door dit panel.” Kay wees naar een piepklein rechthoekje tussen een muur en een rode lijn, een paar gangen van de cel verwijderd. ”Een goed gericht prikje en die camera en alle andere elektrische apparaten in dit blok vallen zo een paar minuten uit.”

Nu werd het ingewikkeld. Kay ging verder. “Als ik al eerder toegang krijg tot die camera, kan ik een opname maken van wat de camera registreert. Zeg, anderhalve minuut aan gevangenen die doelloos voor zich uit staren.” Een mysterieuze grijns verblijde haar gezicht. Kay raakte opgewonden van het idee.

“Die beelden kan ik vervolgens uploaden naar de camera en in een loop afspelen, zodat Bern telkens hetzelfde stukje film te zien krijgt. Gewoon een stel slapende gevangenen, niks nieuws onder de zon. Tegelijkertijd is hij zonder het te weten blind voor wat er in de cel gebeurt. Dat zou onze kans zijn. Of beter, de jouwe.”

Voor het eerst sinds ze binnen waren schoten Kays ogen naar Karissa. “Dan hebben we alleen nog een manier nodig om jou in de buurt van die cel te krijgen en dan kun je met je bewaker praten, allemaal zonder dat Bern het merkt.”

Kay richtte haar blik weer op haar scherm “Ik zou dan wel weer in Berns kantoor moeten inbreken, en jij zou naar die cel moeten. En dat allemaal terwijl we ook voor een afleiding van Bern moeten zorgen, wat waarschijnlijk betekent dat we Josh erbij moeten betrekken. Hij weet ook veel meer van camera’s dan ik, dus we hebben hem sowieso nodig.”

Haar blik werd even serieus. “Het is een roekeloos en dom plan, maar dan kun je wel met je bewaker praten. Dan weet hij dat jij ok bent en dan kun je je volgende stap bedenken. Wat die ook mag zijn.” Die laatste worden waren iets stiller. Ondanks het feit dat Kay zich in de rol van inbreker en tevens de breker van alle regels meer dan thuis voelde, bekroop haar het gevoel dat ze alles riskeerde voor Karissa. Karissa op haar beurt leek zich steeds meer van het lot van de onderste laag aan te trekken, maar wat zou haar beletten om simpelweg terug te keren naar haar oude leven van zodra ze zou beseffen hoe gemakkelijk dat was? Het enige dat ze hoefde te doen, was weggaan.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3468
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 04 Feb 2020, 22:32

De giechels en het gelach van Kay waren misschien wel het mooiste van dit nachtelijke uitstapje. Karissa grijnsde naar de meesterdief en kwam langzaam dichterbij terwijl de vrouw aan het ratelen was. Op computer en met woorden. Zelfs die keer dat ze haar mee had genomen naar Miguel en de muur met foto's had ze niet zoveel gesproken. Was dat nog maar gisteren geweest? Het voelde als een half jaar terug.
Haar aandacht was meer op Kay gericht en hoe haar fijne piekhaar aan het dansen was door alle bewegingen die ze maakte, dan op de boodschap die over diens lippen kwam. Maar Karissa schoof een stoel erbij en deed haar best om alles te volgen, ook al ging het veel te snel voor haar en begreep ze vrij weinig van het actieplan. Camera's, Josh inlichten, nog eens inbreken en de boel ontregelen. Check. Zoiets maakte haar brein er in elk geval van.

Het ratelen hield net zo plotseling weer op en het wegsterven van geluid wat weer overging in gemompel, haalde haar uit haar gedachten. Voor ze kon bedenken dat Kay helemaal niet zo van aanrakingen hield, had ze haar hand al uitgestoken en op diens knie gelegd. Karissa zocht haar blik, maar wist even niets te zeggen. "Ik moet op een gegeven moment terug, Kay." Haar woorden waren zacht en waarom klonk het alsof ze excuses aanbood? Sterker nog.. waarom klonk het alsof ze wilde blijven? "Ik wil.. ik wil de waarheid vinden en dat kan niet hier. Nu ik deze kant van het verhaal heb gehoord, moet ik zien wat ervan klopt in de hoge cirkels." Ze zuchtte en keek weg van die intense ogen. Nu nog een manier om contact te blijven houden met Kay. Als de vrouw dat wilde, tenminste, want dat was nog een tweede vraag.
-----

Samen met Josh wisten ze uiteindelijk een goed plan op te stellen. Het bleek dat Bern een gave had van anderen tegen de haren instrijken, en zodra Kay kwam met 'we willen inbreken bij Bern', was de jongeman al om. Het was goed dat hij erbij was, want ze wisten een soort van foolproof plan te maken waardoor ze niet veel kans hadden op betrapt worden. Karissa durfde niet goed te vragen wat er zou gebeuren als ze wél betrapt werden. Werden ze dan uit Het Legioen gegooid? Was het niet juist een bewijs van hun kunnen en inzet?

Voor ze het plan in werking konden zetten, had ze een gesprek met Bern. Haar vijf dagen zaten erop en ze gaf aan dat ze nog een paar dagen wilde blijven. Op die manier kon ze kennis maken met nog anderen, meer verhalen horen en daarop een beslissing maken. Ze vroeg hem niet naar Tarek, want ze zou hem -met een beetje geluk- vanavond zien. Er werd besloten dat ze nog een week erbij zou krijgen en daarna zouden ze evalueren. Wat ze dan ook doorgaf aan Kay met de woorden: "Je bent nog niet van me af."
Hun plan liep op rolletjes. Karissa had zwarte kleding geregeld via Miguel en had de middag met hem zitten kletsen en hem geholpen. Iets waar de man in de rolstoel Kay maar al te graag mee plaagde en naar haar knipoogde. Ze moest maar eens werk maken van die meid voordat ze verdwenen was!

Ze zouden samen naar de cellen sluipen, waar Kay wacht zou houden en Josh zou van een afstandje de camera's regelen en Bern werd vastgehouden in een vergadering die de hele avond wel zou duren, volgens Josh' moeder.
"Denk je dat we contact kunnen houden.. je weet wel, wanneer ik weer naar.. nou ja, naar huis ga?" Ze wilde zich concentreren op haar ontmoeting met Tarek, maar deze vraag speelde al drie dagen non-stop in haar hoofd en ze wilde weten of Kay dat wel wilde. Karissa wist niet goed hoe ze hun 'relatie' moest beschrijven. Ze had nog nooit echt een vriendin gehad en wat er ook was, dit wilde ze niet kwijt. Het maakte niet uit hoe slecht ze zich voelde, dat ze een mega ochtendhumeur had en ze geen zak snapte van Kay haar kunnen en Kay niets begreep over haar wens om arts te worden. Ze hoefden beiden zich niet beter of anders voor te doen dan ze waren en het was iets waar Karissa behoorlijk van genoot. "Als je dat wil," mompelde ze en Karissa keek op de kaart die ze op haar handpalm had getekend. "Derde links." Alsof ze dat niet al tien keer had gecheckt.
Ungh, sinds wanneer was ze zo onzeker? Of was ze dat gewoon altijd al geweest en kwam het er nu uit omdat ze in een onbekende situatie zat? Ze spiekte tussen haar wimpers door naar Kay. Wat zou ze wel niet van haar denken?!
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten