Storyline

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 27 Feb 2019, 15:03

Ze luisterde rustig naar zijn verhalen. Soms ontlokte hij nog wat lachen, maar voor het grootste gedeelte was Vera gewoon geboeid. Ze stelde wat vragen, vulde soms wat aan met eigen ervaringen en kreeg zowaar het idee dat ze een aardige band aan het opbouwen waren.
"Je geeft duidelijk om haar," constateerde ze rustig en nam Tarek even aandachtig op. "Maar volgens mij geeft ze ook om jou. Zo'n band krijg je vast niet zomaar.. Hoe is ze, werkelijk?" Vera geloofde er niet veel van dat het barbiepopje dat altijd op het nieuws verscheen de echte Karissa was. Dat was iemand die vanaf haar geboorte klaargestoomd werd voor live-interviews en er goed uit zien en de juiste dingen weten te zeggen bij rampen. Maar zo'n persoon had vast ook eigen wensen, andere denkbeelden, favoriet eten en muziek en knoeide vast ook wel eens spaghetti op een schone broek. Toch?
___________

Karissa trok lichtjes een gezicht. In de dagen dat ze hier was had ze niet een keer haar vader gemist. En ze keek er ook niet heel erg naar uit om naar hem terug te moeten. Alles wat ze had? Dat klonk... heerlijk, maar nu vooral eenzaam omdat ze het zonder hem moest doen. Ze probeerde er verder maar niet teveel bij stil te staan. Het leek erop dat ze eindelijk eens wat antwoorden kreeg en daarvoor moest ze scherp blijven.
Uiteraard. Ze had het kunnen weten. Iedereen wilde haar in de Raad. Nu een groep bandieten die onthoofd zouden worden zonder proces als ze in handen van de autoriteiten vielen en haar vader om.. tja, om geheime plannen uit te voeren? Karissa wist het niet precies, maar feit was dat niemand aan haar vroeg wat zíj wilde en iedereen haar maar dwong om een positie in te nemen. Ze had het idee dat 'nee' zeggen niet echt een optie was.

Haar bruingroene ogen werden wat donkerder bij die woorden. Ratten? Kay vergeleek zichzelf met een rat? Maar... maar dat was ongedierte! Nergens goed voor behalve als jaagoefening voor katten. Zij was.. zij was een mens!
Ze wreef even met haar handen over haar slapen en voorhoofd en probeerde dit alles te vatten. "Dus.. de Raad valt de onderste laag aan en dat willen jullie voorkomen? Door hooggeplaatsten te bombarderen? En mij in de Raad te krijgen om jullie te waarschuwen over mogelijke acties?" Veel gekker moest het niet worden. "Ik heb bij genoeg vergaderingen gezeten om te weten dat daar echt niets over wordt gezegd. Bovendien.. wat als ik 'nee' zeg? Wat als ik niet wil? Houden jullie me dan hier? Wat dan?"
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 06 Mar 2019, 23:42

Een halve glimlach verspreidde zich over zijn lippen. “Karissa… Karissa is een sloddervos met een gemene rechtse als ze haar best een beetje doet. Volgens mij heeft ze geen flauw benul van haar eigen creativiteit. Daarnaast houdt ze van chocopops en heeft ze een waanzinnig ochtendhumeur.” Tarek was inderdaad gaan geven om het meisje, ondanks de penarie die ze hen bezorgd had. “Haar wereld is ondanks alles klein, maar dat compenseert ze door nieuwsgierig te zijn en haar best te doen om iedereen te helpen die ze tegenkomt. Inclusief mij.” Hij wiebelde met de schouder die Karissa weer aan elkaar geplakt had. “Het is dat ze haar hele leven zo klein gehouden is, maar ik ben er van overtuigd dat de dag komt dat ze terugbijt. En dat is een voorstelling die ik niet wil missen.”

___________

Aan de blik van Karissa te zien, was Kays opmerking over haar vader enigszins onverwacht. Kay trok even een wenkbrauw op. Op dat moment besefte ze hoe weinig ze eigenlijk wist van haar kamergenoot. Wat Bern in haar zag wist Kay nog niet precies, maar er was duidelijk meer aan de hand dan op het eerste gezicht zichtbaar was.

Om Karissa’s reactie op de vergelijking met ratten moest Kay even grijnzen. Right, misschien was dat niet de beste keuze geweest. Over trots zouden ze het een andere keer wel hebben.

Ze knikte om Karissa’s conclusie. “Ruwweg is dat volgens mij je missie, ja. Of die van Bern tenminste. Maar je zult inderdaad je handen vuil moeten maken en zelf op onderzoek uit moeten gaan. Het is niet zonder gevaar om de geheime plannen van de Raad boven tafel te halen.”
Bij Karissa’s volgende opmerking moest Kay even nadenken. Keuzevrijheid was een luxe waar zijzelf nauwelijks aan gedacht had, gewoon omdat overleven een hogere prioriteit had. Dat betekende echter niet dat Karissa geen punt had. Kay hoopte dat, mochten de rollen omgekeerd zijn, zijzelf dan direct zou staan springen bij de gelegenheid om mensen te bevrijden van de dreiging van de Raad, ook al zat ze er zelf middenin. Maar als ze heel eerlijk was, kon ze dat niet met absolute zekerheid zeggen. Bovendien was ze er niet zo heel zeker van dat Bern Karissa überhaupt een keuze zou geven, dat had hij bij haar immers ook niet echt gedaan. Kay dacht terug aan de bedreigingen en de gewapende mannen in de hoeken van de kamer tijdens haar verhoor. Vervolgens nam ze een besluit waar ze later misschien grandioos spijt van zou krijgen, maar om onverklaarbare redenen zei ze het toch. “Ik kan alleen voor mezelf spreken hier, maar… Als jij nee zegt, en Bern dwingt je om te blijven, dan help ik je om weg te komen. Ik ken mijn positie in dit conflict, maar het is je recht om de jouwe zelf te kiezen.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 10 Mar 2019, 12:25

Chocopops? Bestond dat nog? Dat moest ze dan nodig eens opzoeken. Vera glimlachte naar hem. "Ze klinkt lang niet zo slecht. Die uitbarsting ga je heus wel meemaken."
Als ze hen wat aan wilden doen, dan waren ze ondertussen wel begonnen dacht ze. Dit was.. tijdrekken voor welk plan ze dan ook maar hadden met Karissa. Hersenspoelen was iets wat ze niet meer uitsloot.
_________

Er was geen keuzevrijheid, maar toch wilde ze graag het idee hebben dat het er was. Dat ze mogelijkheden had, in plaats van straks de rol op zich nemen waarvan iedereen toch al wist dat ze hem zou vervullen. Misschien kon ze op zijn minst minister worden van Gezondheidszorg? Op die manier had ze nog een excuus om onderzoek te doen naar operaties, geneesmiddelen en het goed in zetten van artsen.
Haar opvoeding voorkwam dat ze onderuit zakte en hard zuchtte, maar het was er zeker wel. Een zekere verslagenheid maakte zich meester van haar en ging als een soort reus door haar gedachten en dromen om alles aan diggelen te slaan en kapot te stampen. "Juist ja," mompelde Karissa. Het was een onmogelijke taak, dat wisten ze toch wel? Alsof ze kans had om overal maar rond te snuffelen. Ze had een bewaker en overal, echt vrijwel overal, waren camera's. En dan moest zij op onderzoek uit? Hoe zagen ze dat voor zich?

Het duurde even voordat ze weer erbij was en keek dan ook verbaasd Kay aan. Ze.. Ze zou..? Wat? Stom geslagen kon ze haar alleen maar aankijken. Dus ze zou haar familie verraden om haar hier weg te krijgen? Dat was.. meer dan ze verwacht had. Er kwam een glimlachje tevoorschijn, en ze gaf haar een knikje. "Laten we hopen dat het niet zover komt."
Ze werkte zich omhoog en veegde haar handen af aan haar net uitgekozen broek. "Ik ehm, ik moet hier even over denken. Ik zie je wel weer, oke?" In elk geval had ze eindelijk eens de waarheid gehoord. Dat was al meer dan ze haar halve leven kreeg.
-----------
Veel kans om over alles na te denken, kreeg Karissa niet. Nog geen half uur later werd ze door iemand meegesleept. Of ze enige medische kennis had? Jawel. Mooi, want ze hadden alle hulp nodig.
En zo stond ze ineens in een klein ziekenhuisje, met een operatieshort aan, wonden te verschonen en te verbinden. Heel even was ze verstijfd, want ze had dan wel kennis, ze deed dit soort dingen nooit. Daarna had iemand haar gewoon aan het werk gezet en had ze gedaan wat ze kon doen. Hechten was niet moeilijk. Dat kon iedereen, al was het de kunst natuurlijk om het zo netjes te doen dat het litteken mee viel.

Ze zag Kay pas weer toen ze bekaf hun kamer instommelde en naar de douche liep zonder zich te herinneren dat dit een gedeelde kamer was. Een spoor van kleding lag dan ook op de vloer en pas toen ze helemaal warm en schoon was, bedacht Karissa dat het handig was om van tevoren een handdoek te pakken als ze niet naakt door de kamer wilde huppelen. Shit. "Kay? Wil je me een handdoek aangeven?"
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 21 Apr 2019, 18:41

Een beetje bedremmeld beantwoordde Kay Karissa’s glimlach. “Laten we hopen ja.” Toen Karissa wegging keek Kay haar even na. Ze bleef nog even bij het portret van haar vader zitten en stond toen ook op om weer aan het werk te gaan, op de voet gevolgd door Spetter.
Kay had geen idee of wat ze gezegd of gedaan had effect had gehad, of dat het ook maar enigszins aan de verwachtingen van Bern voldeed. Wat ze wel wist, was dat ze er behoorlijk moe van was geworden. Kay was iemand die altijd haar beslissingen nam vanuit een sterk rechtvaardigheidsgevoel in haar onderbuik en een nog veel sterkere overlevingsdrang, maar meer nog dan dat beredeneerde ze altijd haar opties. Haar beslissing om Karissa te helpen ontsnappen was, hoe hypothetisch dan ook, in die zin volledig uit het niets gekomen. Kay kon de gedachte niet van zich afschudden dat haar opmerking wel eens vergaande gevolgen zou kunnen hebben voor hen allebei.

Die middag werkte Kay verder aan haar project met Josh. De stemherkenning op de bom wilde maar niet aan de eisen voldoen, en na een hele tijd prutsen gaf ze er de brui aan.

--

Toen Karissa binnen kwam strompelen, zat Kay op haar lichtscherm een artikel over mensen met technologische implantaten zoals ogen en organen te lezen, in kleermakerszit gezeten op haar bed. Haar blik ging over de rand van haar scherm richting Karissa, die een spoor een kleding achterliet en zich kennelijk niet bewust was van Kays aanwezigheid. Kays linker wenkbrauw ging omhoog. Toen het geluid van stromend water de kamer vulde schudde Kay even haar hoofd om zichzelf tot orde te roepen en probeerde zich opnieuw te concentreren op haar artikel.

Toen Karissa’s stem haar oren bereikte probeerde ze al voor de zesde keer dezelfde zin te lezen. Snel kwam ze overeind en Kay viste een handdoek uit de kast. Vervolgende klopte ze op de deur, duwde hem een stukje open en stak met een hand de handdoek naar binnen. Haar ogen hield ze strak op de grond gericht terwijl het stoom uit de badkamer haar gezicht verwarmde bij wijze van welkom. “Alsje-”.
Met grof geweld werd Kay aan de kant geduwd. De harig massa die Spetter heette stoof enthousiast de badkamer in en begon toegewijd de druppels water van Karissa’s schenen te likken. Kay greep naar zijn nekvel, maar miste.
“Godver- Spet-! Sorry.” Met een rood hoofd duwde Kay de handdoek alsnog in Karissa’s handen terwijl ze de hond de deur uit werkte, onderwijl nog steeds heel hard haar best doend om haar blik op de grond te houden.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 22 Apr 2019, 11:04

Met een gil belandde Karissa op de grond. Ze dacht niet eens aan zichzelf bedekken, maar alleen maar aan Spetter weg krijgen. Het was een geweldig beest, maar er waren grenzen! En gelikt worden aan net schone benen was echt een grens te ver. "Yuk," mompelde ze en pas toen de deur dicht was, ging haar brein weer werken. Shit. Ze was vermoeider dan gedacht als ze vergeten was dat ze een kamer deelde. Wat betekende dat Kay haar in elk geval in ondergoed door de kamer had zien lopen en ze had geen idee wat haar roomie net allemaal gezien had van haar. Een wat verlate blos liet haar kaken branden terwijl ze zich afdroogde en haar pyjama aantrok. Kay's vingers op haar huid kon ze nog steeds voelen en om zich af te leiden ging ze maar verwoed haar tanden poetsen. Tegelijk was ze te vermoeid om zich echt heel hard te schamen. Of om er moeilijk over te doen.
Dus glimlachte ze licht naar Kay toen ze zich weer durfde te vertonen. "Sorry.. ik zat er niet bij met m'n hoofd." Meer dan dat had ze er niet over te zeggen; dat leek haar het beste voor iedereen.

Karissa was stil de volgende dag. Kay had haar een boel gegeven om over na te denken. Ze begreep nog altijd niet hoe alles in elkaar stak en hoopte dat het gewoon een groot misverstand was. Natuurlijk wilde de Raad de onderste laag niet opblazen. Dat was belachelijk. Maar tegelijk wist ze beter. Hoe iedereen hier naar haar keek, wat Kay haar allemaal al eerder had verteld, het simpele feit dat ze hier heel prima werd behandeld... Ze kreeg er hoofdpijn van. Vooral omdat ze hier niet kon blijven. Ze moest terug. Ze moest -nee, ze wilde het zelf- uitzoeken wat er nou werkelijk aan de hand was. Waarom werd de basis van de stad en samenleving niet gewoon opgeknapt? Waar gingen de hulptroepen werkelijk naartoe als die werden gestuurd?
Toen later in de middag de fluisteringen begonnen en mensen haar een beetje anders begonnen te bekijken, had ze dat eerst niet door. Wist zij veel dat Tarek's werkwijze bij het Legioen terecht was gekomen. En deze mensen deden blijkbaar niet aan geheimen bewaren, tenzij het om duistere missies ging.
Pas bij het avondeten had ze door dat er iets anders was dan normaal. Een bepaalde jongevrouw met een bos krullen, die vlakbij Kay, Josh en haar zat, moest lachen en schudde haar hoofd. Malika was inderdaad een bitch eerste klas, zoals Josh al eerder had opgemerkt.
"Oh dus nu moeten we ineens medelijden met haar hebben omdat haar pappie zijn handjes laat wapperen? Kijk dan naar haar. Ze is opgegroeid met alles wat ze maar kan wensen, terwijl wij met moeite overleven. Doe normaal, Stella. Who fucking cares als ze thuis klappen krijgt?"
Karissa werd bleek en schoof haar eten van zich af. Langzaam stond ze op. "Wát zei je daar?"
Malika was blijkbaar niet onder de indruk toen de bron van haar geroddel ineens naast haar stond en keek haar rustig aan, een valse glimlach om haar lippen. "Dat iedereen weet dat je vader niet zoveel om je geeft. Dat je af en toe een klap krijgt, maakt je nog niet -"
Wat ze verder ook had willen zeggen, werd onverstaanbaar. Haar gebalde vuist schoot uit. Karissa's hand maakte hard contact met Malika's gezicht. Het bloed dat uit diens neus spoot was misselijkmakend bevredigend. "Houd je bek." Haar handen trilden toen ze het nog net wist op te brengen om haar dreigend aan te kijken, maar toen stoof ze met een noodgang de eetzaal uit.

Even dacht ze eraan om naar buiten te gaan, of terug naar het magazijn en zich daar te verstoppen. Uiteindelijk brachten haar benen haar gewoon terug naar de kamer die ze met Kay deelde. Karissa dook weg in een hoekje, haar handen balden zich om de paarse stof van haar dikke jas terwijl tranen over haar wangen liepen. Kwaad veegde ze ze keer op keer weg, maar daar trokken ze zich niet echt wat van aan.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 24 Mei 2019, 15:07

Eenmaal terug in de kamer begon Kay Spetter uit te foeteren. De enige vorm van berouw die ze te zien kreeg was echter dat hij zijn hoofd scheef hield en begon te kwispelen. Kay haalde even diep adem. “Nee, natuurlijk kan jou de privacy van mensen niks schelen. Jullie snuffelen tenslotte aan elkaars achterste ter kennismaking.” Even kneep Kay in haar neusbrug en toen ze weer ging zitten, installeerde de hond zich op het bed bij haar voeten alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Met haar linkerbeen duwde Kay het beest van het bed af, wat bonk en een geërgerd geluid opleverde. “Ach hou op. Je weet dat je dat verdiende.”

Toen Karissa weer binnenkwam perste Kay haar lippen op elkaar en knikte ze. Duidelijk. Ook zij was blij dat ze nu weer verder konden met hun leven.

------
De volgende ochtend ging Kay trouw aan het werk, zich verliezend in de wirwar van draadjes en tangetjes op haar bureau, terwijl ze doof was voor de fluisteringen in de wandelgangen.
Om de opmerking van Malika te missen moest je echter wel heel erg doof zijn. Kays lepel bleef halverwege haar mond hangen, terwijl de informatie haar brein binnen sijpelde. Voordat ze echter iets wat leek op een mentale respons in haar binnenste gevormd had, klonk het misselijkmakende geluid van Malika’s brekende neus in haar oren. Hier en daar klonk een fluitend teken van bewondering door medestanders. Kay liet haar lepel vallen en keek Karissa na terwijl ze de kamer uit stormde. Malika sputterde wat en Spetter begon vervaarlijk te grommen aan haar voeten.

“Nou, doe dan wat! Ik dacht dat je me leuk vond! Kijk dan, ze sloeg me gewoon! Ga je me niet verdedigen?” Malika’s snerpende stem kwam met een gepijnigd geluid naar buiten. Kay keerde langzaam haar hoofd en realiseerde zich dat ze het tegen haar had.

Even keek ze direct in Malika’s verwrongen, bebloede gezicht.

“Nope.”

Vervolgens stond ze op en keerde haar de rug toe.

----

Het duurde niet lang voordat Kay haar gevonden had. Zonder verder op de tranen of de dikke jas in te gaan, ging ze naast Karissa zitten en pakte voorzichtig haar hand die al een beetje begon te zwellen door de klap. Met haar blik gleed Kay over de knokkels, waar nog een beetje bloed op zat. "Help me herinneren dat ik geen ruzie met jou zoek."
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3196
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 27 Mei 2019, 19:15

Gedachten stormen door haar hoofd. Hoe stom kon ik zijn om zo uit te vallen? - Het was haar verdiende loon! - Hoe kan ik ooit mijn gezicht weer laten zien? -
Een stevige hoofdpijn maakte zich meester van haar gevoelens en er bleef niet veel meer over behalve het bonken. Dat, en de vraag waarom ze in de vrede terug wilde. Al was dat tegelijk heel simpel. Ze ging niet terug voor haar vader. Allereerst moest ze weten hoe het met Tarek was. Als hij maar niet... Verder dan dat wilde ze niet denken. Karissa weigerde dat te geloven. Het was geen optie. Hij was piekfijn in orde en ze zou lichtjes op haar donder krijgen van hem omdat ze zich 'zomaar' had laten ontvoeren. Ja. Zo zou het gaan.

Daarnaast had ze teveel gehoord om dit te laten gaan. Ze moest weten wat er gebeurde in de onderste laag. Ze zou kunnen uitvinden wat het Legioen aan goeds deed en waarom ze de schuld van bombardementen kregen waar ze niet achter zaten. Wat dat betreft hadden ze gelijk. Ze had een goede positie. Ze had mogelijkheden. Maar wilde ze werkelijk het karretje van Bern trekken? Daar had Karissa dan weer niet zoveel trek in.

Hierna ging het weer in een kringetje rond en was het enige wat ze nog hoorde 'who fucking cares dat ze thuis klappen krijgt' gevolgd door hoe ze Malika een mep verkocht.

Met een schok keek ze op toen Kay haar hand pakte. Shit wat was die meid stil! Ze had haar niet gehoord en het duurde even voordat Karissa haar wild kloppende hart tot bedaren kreeg door een paar diepe ademteugen. Ondanks alles moest Karissa even grinniken. Met haar andere hand veegde ze voor de laatste keer haar tranen weg. Haar gezicht vertrok toen ook de pijn van haar hand eindelijk doordrong, maar ze kreeg het niet voor elkaar om er iets aan te doen. Ze zat hier prima met Kay. "Maak je daar maar geen zorgen om," kreeg ze -een tikje schor- uit haar keel. "She had it coming." Zelfs zij had gehoord hoe Malika Kay zat te spotten en het was niet alsof Karissa om de haverklap benaderd werd door wie dan ook.

Onzeker nam ze haar kamergenote op. En nu? Zou ze vragen naar de roddels? Naar haar reactie? Of vertelde haar reactie genoeg en wist nu iedereen dat... Het was iets wat ze nog altijd amper kon zeggen en de twee keer dat ze het er met Tarek over had gehad, waren vaag geweest. Karisse zuchtte en sloot kort haar ogen. "Fucking hell, wat een klotezooi."
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast