Storyline

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 116
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 10 Mar 2019, 00:59

Even leek het erop alsof de verpleegster in gedachten verzonken was - of dat ze even helemaal niet oplette – maar uiteindelijk kwam er toch geluid uit. Zaira. Leuke naam. Natalia’s rechter mondhoek krulde even omhoog, maar ze zei verder niks.

Zaira ging haar gang en naar een tijdje kwam het verlossende woord. Natalia keek even omhoog naar de verpleegster. Ze wilde haar liever niet onnodig ophouden, maar er was ook zoiets als een gegeven paard niet in de bek kijken. Bovendien was die container zo roestig als de pest en was haar laatste injectie al meer dan tien jaar geleden. “Ok. Sorry als ik je plannen in de war schop. Maar ik moet morgen echt het water weer in.” En dan liefst niet al te veel risico lopen op een infectie. Natalia kwam overeind en gooide haar natte shirt over haar schouder. Ze had het koud en haar spieren waren verkrampt door de plotselinge omschakeling van actie naar stilzitten. Ze had even kippenvel op haar armen, maar dat verdween al snel toen ze begon te lopen richting de kliniek en zowel de zon als haar bloedsomloop hun werk deden.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3226
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 10 Mar 2019, 14:08

Zaira wist net een vermoeide geeuw achter haar hand te verbergen terwijl ze zich samen met Natalia door de menigte werkte. Ze haalde kort een schouder op en keek even met een glimlach op haar gezicht naar de duikster. "Het is niet erg. Ik help liever een Duiker dan een idioot die zichzelf verwond door niet op te letten." Bij het helpen van Natalia had ze tenminste het idee dat ze haar tijd en energie nuttig besteedde. En op sommige dagen was dat gevoel zeer welkom. Hoewel het wel betekende dat die douche en dat bed nog iets langer op zich lieten wachten. Terwijl ze door de straten liepen merkte Zaira op dat sommige mensen naar hen keken, wat niet vreemd was gezien ze naast een Duiker liep die niets anders droeg dan haar zwemkleding. Je zag aan de vrouw dat ze veel zwom, veel trainde, en het prestige dat bij haar baan hoorde hielp ook. In alles zag ze er dus beter uit dan Zaira zelf in het losvallende verplegersuniform. Of zoals zij het noemde: de vormeloze zakken die ze moesten dragen.
"Hoe ben je aan die snee gekomen?" Hij zag er lelijker uit dan hij was, maar dan nog. Het was voor haar makkelijker te werk gegaan als ze wist hoe een verwonding was opgelopen. En ze was echt van plan morgen alweer het water in te gaan? Hadden de Duikers nooit vrij dan? Zaira zelf was nooit echt bang geweest voor water, maar was wel als de dood voor haaien. Kwamen die beesten niet op de geur van bloed af? Of was dat een mythe?

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 116
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 01 Apr 2019, 23:39

Natalia grijnsde even om Zaira's woordgebruik. Blijkbaar had ze niet echt een filter, iets waar Natalia stiekem wel bewondering voor had.

Tijdens het lopen kietelde de zon de druppels op haar huid. Haar zwemkleding droog in sneltempo op. De blikken ontgingen aan de zwemster, die vooral genoot van het feit dat ze het weer een beetje warm kreeg. Natalia wreef even met haar vingertoppen over haar hoofdhuid in een poging het jeukende zout tegen te werken, maar met weinig succes.
Bij de vraag van Zaira blikte ze even naar de verpleegster. "Ik was aan het zoeken in een gezonken container. Er zaten denk ik een paar scheuren in of zo, maar door de algen kon ik die niet goed zien. Ik botste tegen een scherp uitsteeksel aan nadat..." Ze slikte even. "Er dreef een lijk in die container. Een van de verdwenen duikers. Ik schrok me rot omdat ik hem niet meteen zag en hem herkende. Hij droeg dit bij zich." Natalia viste het kettinkje uit een klein zakje in haar zwembroek. Ze was de snuisterij alweer helemaal vergeten. Het had de vorm van zo'n legerplaatje, maar dan met een andere tekst erop, zoals je vroeger in een souvenirwinkel kon laten maken. Fuck the world, stond erop. Vredelievend type was die jongen. Natalia liet het dingetje in Zaira's handen glijden zodat ze het kon bekijken.
"Hij was fan van Rambo, blijkbaar. Taylor zei dat hij zou zorgen dat hij... nou ja, opgehaald wordt."
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3226
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 03 Apr 2019, 15:58

Ze had vooral geen energie meer voor een filter. Ze werkte niet, ze hoefde niet meer lief, aardig, en beleefd te doen tegen idioten die binnenkwamen omdat ze tussen de kwallen in het water waren gesprongen. Of omdat ze in een dronkemansgebral terecht waren gekomen en zich zo hadden verwond met glas.

Zaira fronste even bij Natalia's verhaal. Ze wist dat het werk van de Duikers gevaarlijk was, maar dit klonk nog ingewikkelder dan ze had gedacht. Dat Natalia zich had verwond aan roestig metaal was al zorgwekkend genoeg, maar als daar ook algen en een lijk in de buurt waren geweest was de wond misschien toch verontreinigd. Terwijl Zaira peinsde over wat de beste aanpak van zo'n verwonding zou zijn nam ze het kettinkje aan en keek ernaar. Fuck the world, ja dat leken er genoeg te doen. En de wereld had wraak genomen door alles onder water te laten lopen. De rumoerigheid om hen heen liet daar weinig verbeelding aan over. Het eiland was eigenlijk te klein aan het worden, de middelen die ze tot hun beschikking hadden te schaars. Wat zouden ze doen als er geen medicijnen meer waren? Of als de oogst een keer mislukte? Zaira kon zich daar van tijd tot tijd best zorgen over maken, als ze genoeg rust had om nog genoeg energie ervoor op te brengen. Vragend keek ze op naar Natalia, trok een wenkbrauw op. "Rambo?" Wie was dat nou weer? Zaira had de wereld voor de rampen dan wel gekend, maar het was zo lang geleden... En deze naam zei haar niets. Als het lichaam bovengehaald zou worden zouden er een autopsie plaatsvinden, maar met een lichaam dat al enige tijd in het water had gelegen was dat geen prettig werk. Het stonk, het was goor, en een dode bracht altijd risico's voor ongedierte en infectie met zich mee. Het schoonmaken tijdens de autopsie werd altijd toebedeeld aan een of twee verpleegsters en Zaira wist dat het een dezer dagen haar beurt zou zijn. Tot nu toe had ze die dans altijd weten te ontspringen. "Kende je hem?" De Duiker die ze had gevonden?

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 116
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 21 Apr 2019, 18:42

Wat? Ze kende Rambo niet? Natalia fronste haar wenkbrauwen. Niet iedereen had die films misschien gezien, maar de naam Rambo was zo mainstream als de Backstreet Boys. “Kan ik hieruit opmaken dat je een te druk leven had voor de rampen om films te kijken?”

Ondertussen kwamen ze steeds dichter in de buurt van het medisch centrum. Het sjofele gebouw doemde op achter een stel rotsen. Het was al na wat je zou kunnen opschrijven als "kantooruren”, maar de rijen die buiten voor de deur stonden gaven een andere indruk. Zijdelings blikte de zwemster naar Zaira. “Een beetje,” was alles wat ze uit wist te brengen. Natalia wist dat hij een uitgesproken gevoel voor humor had gehad en meer zei dan hij presteerde, maar verder wist ze niks over de drenkeling. “Is er een manier waarop ik er achter kan komen of hij familie had?” Natalia had zelf niet zoveel sentimentaliteit in zich, maar de snuisterij van de actiefilm was bij hen beter op zijn plaats dan bij haar.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3226
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 23 Apr 2019, 10:59

Zaira voelde zowaar een kleur opkomen terwijl ze even wegkeek en een schouder ophaalde. "Ik was meer van de muziek." En hoewel ze een goed thuis had gehad, had ze ook vijf broers en zussen dus als je naar de film wilde moest je dat zelf betalen. Zij was te jong geweest voor een bijbaantje, en de klusjes in huis waren felbegeerde mogelijkheden geweest voor wat extra zakgeld. Dus had Zaira altijd het luisteren van muziek verkozen boven het bezoeken van bioscopen. Op school was ze daardoor wel eens de vreemde eend in de bijt geweest omdat ze niet had mee kunnen praten over knappe acteurs, actiescenes, of superhelden. Ze had echter gedacht dat ze de gene daarover inmiddels toch wel ontgroeid was, wie had er immers recent nog een film gezien? Televisies waren een bijna onbetaalbare luxe, en als je er al een had met een oude dvd-speler was er nog de stroomvoorziening die vaak te rammelig was om alles soepel te laten lopen. Weer een bewijs dat er dingen moesten veranderen wilden ze het allemaal overleven...

Toen ze de rij voor de kliniek zag zuchtte ze en wenkte Natalia om haar te volgen. Nergens voor nodig om achteraan aan te sluiten, ze konden de achterdeur nemen en ze zou de Duikster wel ergens in een lege kamer helpen. Lege kamers waren er genoeg, de bouwers van de kliniek hadden duidelijk verwacht dat er meer mensen zich zouden aanmelden als verpleegster of dokter, met als gevolg dat er altijd meer kamers waren dan mensen om te helpen. De helft verzamelde stof, of werd gebruikt als voorraad kast. Zwak flikkerend kwamen de lichten tot leven en veegde Zaira met een haast nonchalante beweging wat spullen van de onderzoekstafel waar ze daarna een stuk papier overheen trok en Natalia gebaarde om op plaats te nemen. Zaira keerde de vrouw de rug toe om in een paar kastjes te duiken. Documenten, documenten, documenten, mijmerde ze. Waar was dat stomme papierwerk als je het nodig had? Vanwege de schaarste van alles was het van enorm belang dat het goed werd genoteerd als ze belangrijke medicijnen gebruikte. Niemand kon haar beschuldigen van het achterover drukken van levensreddende middelen. Met haar hoofd in een kastje (letterlijk) hoorde ze Natalia's vraag. "Als je me een naam kan geven kan ik wel kijken wat we over hem genoteerd hebben staan. In theorie zouden we dan een familienaam moeten kunnen vinden," klonk er, een tikje gedempt. Het vinden van familie was altijd een theorie. Velen hadden iedereen verloren in de afgelopen jaren, of ze hadden ervoor gekozen de rampen te gebruiken om zelf van de aardbodem te verdwijnen en een nieuwe start te maken. Een start zonder familie, of verleden.

Aah! Daar was wat ze zocht! Met een wat stoffiger uiterlijk, en een paar spinnenwebben in haar krullen, kwam ze weer tevoorschijn uit de krochten van de kliniek, met de juiste formulieren. "Vul deze alsjeblieft in, dan ben ik zo terug." Waarop ze kort verdween om te discussiëren met een kwal van een dokter over waarom hij zo'n spuit met een tetanus-vaccinatie nou juist aan haar moest geven. Het was altijd lachwekkend hoe de artsen dachten dat alleen zij dat soort beslissingen konden maken, terwijl in werkelijkheid het de zusters waren die precies wisten wie dergelijke medicijnen nou echt nodig had en kon gebruiken. Het kostte haar een tiental minuten voor ze weer terugkeerde, nu gewapend met een injectie. "Maar jij dus een filmliefhebber?" Ze keek op naar de zwemster terwijl ze alles in orde maakte. Rambo dus... Soms vond Zaira het jammer dat films praktisch waren verdwenen. Muziek was er nog steeds, zolang er mensen en instrumenten waren kon er muziek worden gemaakt. Zaira mistte zelden de muziek die ze vroeger had geluisterd, ze had zich aangepast naar wat ze nu kon meekrijgen in de barretjes die over het hele eiland te vinden waren. Muziek en alcohol, beiden waren niet vergaan toen het water omhoog was gekomen, hoewel ze vaak genoeg zag wat voor vreselijke gevolgen de zelfgestookte drank kon hebben als mensen deze te ondoordacht dronken.

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 116
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 30 Apr 2019, 15:28

Geen Rambo maar rock? Natalia werd nieuwsgierig. Zijzelf had waarschijnlijk evenveel films gekeken als banen gezwommen tijdens haar korte zwemcarrière. Van buiten leek het alsof ze altijd in het water lag, maar Natalia herinnerde zich ook vooral heel veel recuperatietijd waarin haar verboden werd te zwemen. Menig blessure en hier en daar een rustdag resulteerde dan ook vaak in een middag op de bank, waar ze kijkend naar een actiefilm haar eigen benen en armen masseerde op bevel van haar arts. Zijdelings ging haar blik naar Zaira. “Wat voor muziek?”, glimlachte de zwemster.

Natalia waardeerde de voorkeursbehandeling, maar ergens voelde ze zich ook een beetje bezwaard om de rij met mensen zo voorbij te lopen. Echter eenmaal in de onderzoekskamer had ze daar geen last meer van. Ze gooide haar natte shirt over een stoel, verwijderde de riempjes van haar schouders en ging zitten waar haar opgedragen werd dat te doen. Ze bedankte Zaira voor de opmerking dat de achternaam van de drenkeling wel te vinden zou moeten zijn, en nam het clipboard aan. Toen Zaira weg was richtte ze zich op de papieren. Oude blessures, allergieën, familiekwaaltjes… Veel was er eigenlijk niet te melden.

Toen Zaira terug was legde Natalie het clipboard naast zich neer en presenteerde gewillig haar onderarm. Een zeldzame grijns verscheen op haar normaalgezien zo geconcentreerde gezicht. “Liefhebber is een understatement. Films waren mijn leven. Letterlijk. Voor de rampen trainde ik voor de Olympische Spelen. Ik had overdag zo weinig vrije tijd om rond te hangen dat films mijn enige manier waren om toch iets van een sociaal leven te ervaren. Ik was niet zo… betrokken.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
varden
Berichten: 3226
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 19:39

Re: Storyline

Berichtdoor varden » 10 Mei 2019, 11:13

"Alles wat je kunt bedenken eigenlijk," antwoordde Zaira terwijl ze de injectie voorbereidde. "ik denk... Het laatste concert waar ik heen was voor de rampen was..." Oef, nu moest ze heel goed nadenken. Ze had maanden gespaard voor dat concert, met haar eerste bijbaantje en extra klusjes in huis, en het was het dubbel en dwars waard geweest. Maar na bijna 10 jaar was de herinnering toch enigszins aan het vervagen. "Our Last Night, denk ik. Rock en metal. Maar thuis stond meestal soul en jazz op." Op school luisterde ze dan weer grotendeels klassieke muziek, waar ze net mee bezig waren geweest in muziekles toen de eerste golven tegen de dijken en damwanden hadden gebeukt. Heel lang had de boel het niet meer uitgehouden daarna... "Nu moet ik het doen met de lokale bands in de cafes." En die waren niet allemaal van goede kwaliteit, maar het was beter dan helemaal geen muziek. Zaira had een paar vaste stekjes waarvan ze wist dat er muzikanten waren die soul en lokale muziekstijlen en instrumenten met elkaar combineerden tot iets swingends waar je goed op kon dansen en je door kon laten meeslepen.

"De Olympische Spelen? Wauw... Dan was het vast weinig moeite voor ze om je in te delen bij de Duikers." Hoe zijzelf was ingedeeld bij de verpleegsters was haar nog steeds een beetje een raadsel. "En betrokkenheid heeft niets te maken met hoeveel je op straat hangt," mijmerde ze verder. "Mijn broers deden niet anders dan buiten hangen, maar dat maakte ze niet bepaald nuttige aanvullingen tot de maatschappij." Ze waren heel betrokken, als het hen uitkwam en in hun voordeel was. Dat gezegd mistte Zaira haar familie van tijd tot tijd nog altijd vreselijk, maar ze had het hier beter met haar grootmoeder dan op het vorige eiland. Hier was het al overbevolkt en begonnen dingen schaars te worden, ze kon zich alleen maar voorstellen hoe het daar inmiddels was... Ze hoopte binnenkort een schip te vinden die een paar brieven voor haar zou kunnen bezorgen, ze was al maanden niet op havendienst ingedeeld dus het was een kwestie van tijd voor ze daar weer naar toegestuurd zou worden. Het was een plek waar iedereen op aasde, die vaak alleen aan lievelingetjes werd vergeven door de artsen, maar van tijd tot tijd moesten ze nog wel doen alsof het eerlijk ging en eindigde zij ook eens een hele dag in de zon op de planken wachtende op de binnenkomende schepen om de mensen aan boord te controleren voor ze de stad in liepen. "Wat was je favoriete film?"

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 116
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 14 Sep 2019, 12:57

Natalia glimlachte geïnteresseerd. De meeste evenementen waar zij heen was geweest waren dan wel tijdens gestolen tijd, dan wel een verplichting om sponsors te werven. “Hoe was dat?”, vroeg ze dan ook, hopend op een glimp van een herinnering.

De lokale culturele scene was inderdaad een beetje een lachertje, hoewel Natalia er niet vaak op uit ging. Duikers kregen wel verplichte rust, maar dan zat ze liever in de zon dan in een bedompt café.
Vervolgens keek ze naar haar handen. “Ja. Het gekke is dat je als topsporter opgevoed wordt om ontzettend egoïstisch te zijn. Mijn training, mijn tijd, mijn lijf. Maar daarnaast ben je ook nog eens publiek eigendom omdat je prestaties onlosmakelijk verbonden zijn aan je thuisland, je team, of je sponsor. Met de Duikers hier is dat eigenlijk niet heel anders.”
“Hoeveel broers?” Had je? Heb je?, Natalia wist het nog net in te slikken. Zelf was ze altijd enig kind gebleven.
Op Zaira’s vraag was het antwoord resoluut, “Pan’s labyrinth”.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten