Storyline

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 04 Sep 2018, 23:01

Gelukkig kwam er op tijd een geluidje uit hem, anders had ze waarschijnlijk een bloedneus gekregen. Hoewel.. zo soepeltjes ging hij nou ook weer niet overeind zitten. Vera hield de man goed in de gaten en bleef een poosje naar hem kijken toen hij eenmaal zat. "Hmmmn," mompelde ze en keek nog eens om zich heen. Ze had ergens een waterfles gezien... Ze kwam naast hem zitten, gaf hem de fles en haalde haar schouders op. "Goed genoeg. Op een gekneusde ego na." Haar halve grijns moest genoeg zeggen. Vroeg of laat zou iemand hen missen, of zouden ze klaar zijn met Karissa -wat dat ook maar betekende- en dan werden ze vrijgelaten of gedood. "En jij? Je was een behoorlijke tijd out."
_________________

Karissa had heerlijk gesport. Lui zweet eruit gewerkt. Hier had ze op normale dagen met haar schema geen tijd voor en man, wat voelde het heerlijk om een paar uur hard te werken en niet te hoeven denken aan vergaderingen bijwonen, meetings uitzitten en haar lessen volgen. Altijd maar lief lachen en er perfect uitzien voor de buitenwereld. Ze was een billboard plaatje, precies zoals Kay over haar dacht.

Maar om vier uur stond ze in de kantine, fris gedoucht, in losse kleding en haar haar nog altijd vast zoals ze het altijd droeg. Ze had iets ontspannends over zich wat ze normaal niet uitstraalde. Misschien zelfs wel iets van nieuwsgierigheid. Wat gingen ze doen?
"Hey.. Hoe ging het met Josh?"
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 05 Nov 2018, 21:33

Hij bromde een bedankje en nam een slok. “Ze waren een beetje te enthousiast met de verdoving, dus ik ben een tikkie licht in m’n kop. Verder prima.” De schouder die Karissa zo kundig onder handen genomen had, zeurde ook een beetje. Echter was hij aan dat zeurderige pijntje ondertussen wel gewend geraakt, dus hij zei er niets over. Tarek maakte zich eerder zorgen om Kiki dan om zichzelf. Dat arme kind wist nooit precies wanneer hij thuiskwam, maar hij kwam wel altijd regelmatig langs. Hij was echter in geen positie om eisen over vrijlating te gaan stellen, aangezien er niemand in de buurt was. Zijn blik gleed door de gang achter de tralies en toen weer naar Vera. Hij wist dat ze alleen woonde en hoe ze haar koffie dronk, maar verder had hij geen flauw idee hoe haar leven in elkaar zat. “Ze hadden ons vast al een paar dagen in de gaten voordat ze besloten ons hier te dumpen. Waar was je toen ze je overvielen? ”
_________________

Kay kwam de kantine binnen kort nadat Karissa dat gedaan had. Ze was moe en eigenlijk was haar portie persoonlijke uitingen al op voor deze maand, maar ze wist dat dit nog niet het einde was. Toen Karissa zo vriendelijk was om te vragen naar Josh, glimlachte ze wel even.
“Beter dan ik had verdiend. Kom, we gaan naar het magazijn. Er is iemand die je moet ontmoeten. Hij verwacht ons.”

Toen Kay Karissa (en Spetter, Kays immer aanwezige schaduw) eenmaal door gangen en trappen naar de kelder van het complex geloodst had, kwamen ze uit bij een deur die je omhoog moest schuiven zoals bij een garage. Kay deed de knip eraf en trok fors aan de deur, die piepend en knarsend omhoog schoof.
Voor hen onthulde zich een gigantische loods met een plafond van wel 10 meter hoog, die tot de nok toe vol lag met spullen. In het eerste deel stonden auto’s, motoren en zelfs een kleine tank. Verderop lag oud legermateriaal, dozen en dozen vol met papieren, keukenmateriaal, bergen met stoelen en tafels, en hier en daar een matras. Helemaal achterin het magazijn stonden rekken met kleding en grote containers met praktische schoenen, sporttassen en jassen. Toen ze eenmaal in de buurt kwamen van de rekken begon Spetter opeens druk te snuffelen aan een berg kleding. Opeens bewoog de berg, waarna de hond verschrikt zijn toevlucht zocht tot de eerste vier vierkante centimeter achter de benen van zijn baasje.
“Lafaard,” lachte Kay, en zei toen luider, “Miguel! We zijn er.” De berg kleding bewoog nog wat meer en maakte een zoemend geluid. “Wacht, ik help je even.” Kay koos strategisch een plek uit waar ze haar voet stevig neer kon zetten, voordat ze de berg kleding een harde zet gaf met handen. De berg viel om en eronder vandaan verscheen een klein mannetje in een rolstoel. “Ah! Bedankt Kay! Het begon daaronder al knap benauwd te worden.” De stem van de man verraadde een stuk minder leeftijd dan zijn gezicht zou suggereren. Behendig draaide hij zijn rolstoel en hij stak een hand uit naar Karissa. “Aangenaam, Karissa. Ik ben Miguel, de beheerder van dit zooitje schroot.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 06 Nov 2018, 22:00

Ze kon het niet helpen dat haar lippen zich richting een glimlach bewogen, maar Vera bedwong het snel weer. Uiteraard hadden ze hem een overdosis gegeven.. Tarek zag eruit alsof hij iemand was die vechtend ten onder ging. En nu ze hem een klein beetje leerde kennen door de gesprekken over Karissa en de zaak er omheen, wist ze ook dat hij voor het meisje zou springen als dat haar zou redden. Een mooie eigenschap en eigenlijk kon het ook niet anders als je als bodyguard werkte, maar ze kende er genoeg dat als puntje bij paaltje kwam, ze liever voor hun eigen leven kozen. Wat ze ergens ook best begreep en daarom was het geen beste carrièrekeuze voor haar geweest en had ze een andere tak van sport.

"Onderweg naar mijn werk en ik heb verdorie niet eens van mijn croissant kunnen genieten." Ze mopperde wat erover, maar het was vooral bedoeld om de sfeer een beetje lichter te maken. Ja, ze zaten vast en zouden hier niet zomaar weg komen, maar daar moesten ze dan maar het beste van maken.
_________

Karissa keek haar ogen uit. Dus dit was het magazijn? Mocht ze dit wel allemaal zien? Het was ongelooflijk om te zien hoe groots het was opgezet. Geen wonder dat het Legioen zoveel succes had, dacht ze stilletjes. Wat een materialen zeg! Hoe kwamen ze hier aan? Af en toe raakte ze iets aan, omdat ze het gewoon niet kon geloven. Bovendien kwam ze nooit zo dichtbij bij sommige spullen als nu..

En voor de zoveelste keer in een paar dagen, raakte Karissa al haar training kwijt. Ze staarde naar de man. Ze wist dat ze onbeleefd was, maar toch staarde ze. "Eh.. ahum.." ze wist uiteindelijk zich te herpakken en schudde zijn hand. "Hi, Miguel." Wat van haar stuk gebracht, keek ze kort naar Kay. Wat deden ze hier? Waarom was ze hier? Maar daarna ging haar blik weer naar de man. Of meer, naar de rolstoel. Ze had eigenlijk alleen maar hierover gehoord. In de meeste ziekenhuizen waar zij kwam, werd gewerd aan nieuwe zenuwsystemen of technologische braces die bepaalde stuurfuncties overnamen. Een rolstoel. Waarom zat hij erin? Was er iets met zijn benen? Zat er iets in zijn ruggengraat niet goed? De arts in haar werd gek en jeukte met duizend vragen. Maar ze had ook wel door dat ze bijna zat te gapen en kreeg een kleur van gêne. "Dus ehm... wat doe je zoal als beheerder?" mompelde Karissa om het maar snel over iets anders te hebben.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 20 Nov 2018, 11:51

Tarek grinnikte. Met honger viel inderdaad niet te sollen. Zijn eigen maag begon ook een beetje te klagen, maar het duurde vast nog wel even voordat ze wat te eten kregen. Zonder raam en met enkel een tl-lamp hoog boven hun hoofd was het onmogelijk om af te leiden hoe laat het was.
Zijn blik gleed weer even naar zijn celgenoot. Als hij niet kon eten en niet kon werken, ging hij naar iets anders op zoek om zichzelf bezig te houden. Een bekende vorm van bezigheidstherapie in het leger was het vergelijken van herkenbare ervaringen. Vera zou hem ongetwijfeld doorzien, maar wat maakte het uit. “Langste periode op vijandelijk terrein? Bij mij drie maanden. Toen ik nog in dienst was is mijn hele peloton een keer vastgezet. Dertig man zonder douche op een kluitje in de woestijn. Geloof me, zo’n stank heb je nog nooit geroken.” Tarek grimaste even bij de herinnering en porde vervolgens Vera tegen de schouder. “Je maakt mij niet wijs dat jij ooit een pennenlikker bent geweest.” Een jongensachtige grijns volgde, “ik hoor het graag, of heb je misschien iets beters te doen?”
_________



Kay hield Karissa stilletjes in de gaten. Zelf was ze al eerder in het magazijn geweest, dus ze herkende deels de verwondering in de ogen van het meisje. Na een tijdje slikte ze even en keek toen weg, recht in het gezicht van de net onthulde Miguel. Die laatste trok even een wenkbrauw op, waardoor Kay, als bij uitzondering verlegen, haar blik op de grond richtte.

Miguel begon al gauw te schaterlachen met een geluid dat door het hele magazijn leek te weerklinken. “Vroeger was ik veldsoldaat, dat mag je best vragen meissie. Bom heeft me vanaf de middel verlamd. Dankzij dit stukje techniek,” hij klopt met zijn hand op de leuning van zijn stoel, “en met de recentste aanpassingen van je kamergenoot, kan ik rechtop zitten en over de campus scheuren.” Hij grijnsde even naar Kay met een stoute blik in zijn ogen, “speaking of which, hoe staat het met die propeller en die vlammenwerper, Kay? Is mijn verzoek al ingewilligd?”
Kay presteerde het om terug te grijnzen. “Bern heeft zijn twijfels bij je verlangen om te vliegen en dingen in brand te steken, Miguel. Maar ik zal er nog eens achteraan gaan.”
Miguel trok een gezicht, “Ugh, Bern. Waarom is dat droge stuk staal nou weer de baas.” Al snel ging zijn blik weer naar Karissa, “Enfin, dat is niet waarom jullie hier zijn. Ik begrijp dat jij kleding nodig hebt. Dat doe ik als beheerder: ik probeer mensen te geven wat ze nodig hebben. Tenzij Bern een van die mensen is. Hem geef ik niks.” Opnieuw een schaterlach, “Graaf maar een beetje in die stapel daar. Er zit vast iets voor je tussen.”

Kay sloeg het geheel met argusogen gaande. Kleding was niet het enige doel van deze expeditie, maar ze zou geduldig wachten tot de passessie / uitzoekronde klaar was. Om het even wie kon vast wel wat frivool gefrustsel gebruiken voordat ze meeging naar hetgeen Kay haar hierna wilde laten zien.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 20 Nov 2018, 14:07

Uiteraard doorzag ze hem, maar elkaar beter leren kennen kon geen kwaad. Hoewel ze wel heel verschillende veldervaringen zouden hebben. Tenslotte was Vera nooit echt een soldaat geweest. Ze moest dan ook lachen om zijn por.
"Telt opgesloten worden op een crime scene voor de academie? Want dan heb ik vijf weken vast gezeten met mijn 'verdachten' en een lijk. Ook dat was niet heel erg plezierig." Ze vertrok haar gezicht bij de gedachte eraan. Maar ze had een geweldige score neer gezet, dus ach.. Vijf douches en vier goede maaltijden daarna was ze het voorval zo goed als vergeten.
Die grijns van hem bracht haar een tikje van haar stuk, maar daarna rolde ze haar ogen. "Ik was de beste pennenlikker die ze hadden, uiteraard." Waarna Vera vertelde over haar opleiding tot rechercheur en dat ze daarna helemaal onderaan was geplaatst door een of andere lul hogerop. "Uiteindelijk waren ze mijn betweterige gedrag zo zat dat ze me maar de straat op hebben gestuurd." Boetes schrijven was toen een overwinning, maar dat duurde niet heel lang...
"Wat is het meest bizarre wat je ooit hebt meegemaakt?"
______________

Karissa kreeg een behoorlijke kleur en keek verlegen weg. Ze was niet gewend aan zulke openhartigheden en al helemaal niet aan uitgelachen worden, want zo voelde het toch een beetje. Ondanks dat Miguel het niet erg leek te vinden, deed ze haar best om daarna niet weer te staren. Al bleef ze vanuit haar ooghoeken gluren. Ze wist zelf niet eens precies waarom, maar een rolstoel voelde zo.. definitief en ouderwets aan. Er moest iets te doen zijn voor hem, toch? Of hadden ze geen toegang tot de moderne technieken van ziekenhuizen? Was dat iets wat alleen bij haar en in haar omgeving net zo normaal was als elke dag meer dan genoeg te eten?
"Wat wil je met een vlammenwerper?" De nieuwsgierige vraag was eruit voor Karissa hem kon tegenhouden en ze keek van de een naar de ander. Blijkbaar hadden ze een soort van band, dat dit soort heen en weer gesar normaal was.

Ze zocht tussen de berg en vond een hele stapel met kleding die ze wel oke vond. En hopelijk een bh die haar paste want ze liep al iets te lang in deze. Het duurde even, maar toen had Karissa een compleet nieuwe outfit aan -gewoon een spijkerbroek en een trui, maar oh wat voelde het fijn om passende stukken aan te hebben. En ze had nog het een en ander gezocht wat ze aan kon trekken als dit gewassen moest worden. Ondertussen ging ze er vanuit dat ze hier nog wel even zou blijven en blijkbaar had ze dat meer geaccepteerd dat ze had gedacht. Maar oh, wat miste ze Tarek. Ze had behoefte aan wat wijze woorden die haar zouden gronden en een bemoedigende hand op haar schouder en de wetenschap dat hij er simpelweg was.

Eenmaal klaar keek ze naar Kay. "Heeft Bern gezegd dat we moesten helpen hier, of was dit echt alleen voor kleding?" Ze begreep nog niets van vandaag en als dit alles was, waarom was ze dan zo serieus geweest toen ze haar tegen was gekomen vanochtend?
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 20 Nov 2018, 22:38

Tarek grijnsde opnieuw, “Dat telt absoluut. Klinkt bijzonder gezellig.” Vervolgens schoten zijn wenkbrauwen omhoog. Blijkbaar was hun beider branche nog seksistischer dan verwacht. “Wat een oenen. Als je zou willen vervang jij die lapzwans binnen zes jaar.” Tarek deed niet aan lege motiverende uitingen, hij meende wat hij zei. Ook al kende hij Vera maar een beetje, zelfs hij wist al dat ze goed was in haar werk. Bovendien kreeg hij de indruk dat ze zelf over voldoende motivatie beschikte. Dat respecteerde hij bij om het even wie, maar zeker bij iemand die zo sterk tegengewerkt werd.

Haar volgende vraag wist hij vrij snel te beantwoorden, hoewel het verhaal er een tikkeltje onbeholpen uitkwam. “Ik heb een keer een eh… klant gehad die niet zozeer geïnteresseerd was in mijn kwaliteit als beveiliger. Ze was eerder op zoek naar een eh… compagnon voor de avonduren.” Hij perste zijn lippen op elkaar om zijn lachen in te houden. “Uiteindelijk hebben we als vrienden afscheid genomen, zij het zonder de beloofde bonus.”
Zijn blik gleed weer even naar Vera. Hij begon er zowaar een beetje lol in te krijgen. “Waarom de recherche?”

______________

Miguel grijnsde breed bij Karissa’s opmerking en gebaarde naar alle spullen om hem heen, “verdomde muizen! Niks te eten en toch komen knagen. Ik word helemaal lijp van de beesten hier beneden.”

Kay lachte zachtjes, waarbij haar ogen al snel van Miguel naar Karissa schoten. Toen die laatste in de stapels en rekken kleding aan het wroeten was, ging Kay op een van de grote dozen zitten. Haar benen bungelden onder haar heen en weer. Miguel reed naar haar toe met een samenzweerderig glimlachje op zijn gezicht. “Mooie meid is dat. Veel knapper dan Malika,” fluisterde hij, zodat Karissa het niet kon horen.
Kay werd vuurrood en beukte hem met haar vuist tegen zijn schouder. “Al die kennis is niet goed voor je, Miguel. Daar gaat je brein van rotten.” Toen werd ze weer iets serieuzer, “Ik weet het niet… Soms denk ik dat Karissa nooit zal begrijpen waar het Legioen voor staat. Ze heeft de ervaring gewoonweg niet.”
“Je kunt niet van een kuiken dat haar hele leven in een kooi heeft gewoond verwachten dat het weet wat vossen zijn. Ze kan niets leren zolang je haar de kans niet geeft om ons te leren kennen, meissie.”
Kay moest even slikken. Ze wist natuurlijk wel dat ze niet de meest benaderbare persoon op de planeet was, maar dat toegeven was een veel kleinere stap dan daar ook daadwerkelijk iets aan doen. Het gesprek met Josh had haar al een berg energie gekost en ze werd een beetje zenuwachtig van het idee dat ze nog een keer zoiets moest doen. Daar kwam nog eens bovenop dat Karissa geen verliefdheid voor haar koesterde, waardoor ze misschien minder geneigd was te luisteren. Desondanks knikte Kay even kort naar Miguel. Laatstgenoemde voegde er nog aan toe, “Je bent al net zo wantrouwig als je pa jij. Vergeet niet ze aan elkaar voor te stellen straks.”

Op een gegeven moment was Karissa klaar. Kay schudde haar hoofd bij haar vraag. “Dit was een tussenstop. Ik wil je iets anders laten zien.” Ze namen voorlopig afscheid van Miguel en trokken nog dieper het magazijn in.

Ze liepen een tijdje in stilte langs dozen en kasten. Toen opeens, nadat Kay een paar stukken zeil uit de weg had geschoven, doemde voor hen de achtermuur van het magazijn op. Deze was in zijn volle lengte en breedte bedekt met foto’s van gezichten. Families, enkelingen, jonge mensen en oude mensen, alle soorten en maten mensen door elkaar. Toen ze dichterbij kwamen, werden de rode letters onder de gezichten zichtbaar. De woorden in combinatie met de hoeveelheid gezichten maakten elke keer weer indruk op Kay, waardoor ze even moest slikken. Eigenlijk waren er maar twee verschillende zinnetjes, waarvan er onder elk gezicht een stond.
Vermist in actie
Verloren in actie
De muur was één grote herinnering.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 20 Nov 2018, 23:30

Ze keek verrast maar glimlachte dankbaar om zijn opmerking. "Hij is nu overgeplaatst en ik denk dat met ik met twee jaar inderdaad serieus kans maak op die functie." Het was een fijn vooruitzicht. Andere teams aansturen, meer verantwoordelijkheid, maar tegelijk kon ze nog wel de straat op en de actie meemaken als ze wilde. In elk geval zat er nu een baas op het departement die gezond verstand had en iedereen tot zijn recht wilde laten komen en laten doen waar hij of zij het beste in was. Het had haar flink geholpen en ze was nu aangesloten bij een team waar ze op kon bouwen en die gemotiveerd was om zaken op te lossen en families sluiting te geven.

Ze schoot hard in de lach. Om het verhaal, maar vooral om hoe onbeholpen Tarek het bracht. Hij was een volwassen man immers! Hij had toch wel ervaring met vrouwen die wat van hem wilden? "Wauw... Dus toen heb je haar maar doorverwezen naar een ander?" ze schudde haar hoofd en mompelde iets over dat er genoeg mannen waren die daar wel voor in zouden zijn. "Gelukkig dat het vriendschappelijk eindigde dan. Ik kan me zo voorstellen dat zo'n voorstel soms ook het einde kan zijn van een carrière." Wel als degene in kwestie heel vervelend was.

Waarom? Ja, zou ze hem dat toevertrouwen? Ach waarom ook niet, ze zaten hier vast en liegen zou hen niet bepaald verder helpen. Al zou het wel de luchtige sfeer doen omslaan, vermoedde ze. "Hmn.. Ik groeide op in een redelijke wijk en ik had daar een beste vriendin. Als tieners deden we alles samen. Ik kwam niet graag bij haar thuis en we waren dan ook altijd buiten of bij mij thuis. Het bleef dat haar vader niet van haar af kon blijven. Later werd duidelijk dat het niet bij een pak slaag bleef, maar hij randde haar ook aan. Op een dag was ze weg en pas vier jaar later werd ze weer gevonden. Alles wees op die klootzak, maar hij had geld en de politie keek de andere kant op en zei dat ze was verongelukt. Dus ja... ik ging bij de recherche om iets goed te maken voor haar, maar ondertussen is het anders geworden." Ze keek op en zocht rustig zijn blik. "Ik zit meestal op moordzaken en het is iets krachtigs en moois om wat voor de familie er omheen te kunnen betekenen zodat ze het kunnen verwerken." Het verklaarde wel waarom ze zo heftig had gereageerd op het verhaal van Bonaventura. Ze was wat allergisch geworden voor onrecht.
Vera strekte haar benen. "Hoe ben je beveiliger van Karissa geworden?"
_______________

Onder het lopen, ging haar blik af en toe naar Kay. Hoe luchtig en gezellig en vrolijk ze net was geweest bij Miguel, hoe gesloten ze nu was. Wat het ook was waar ze heen gingen en waar Kay het met haar over wilde hebben, het ging niet plezierig zijn. Stilletjes wenste Karissa dat ze terug gingen en ze haar kamergenoot nog wat meer kon horen lachen om domme grapjes. Misschien kon ze er zelf wel een flauwe opmerking in gooien. Direct na die gedachte schudde ze haar hoofd. Het was al wonderbaarlijk hoeveel van haar ingestudeerde gedrag ze had laten liggen. Flauwe grapjes en opmerkingen maken ging hem niet worden. Ze wist niet eens of ze dat wel zou durven en of ze überhaupt wel iets kon verzinnen waar mensen om konden lachen. Dat was niet iets wat vaak voorkwam tenslotte.

Ze verbrak de stilte niet en ook toen ze stil stonden en de muur in zicht was, keek ze enkel even naar Kay, maar kwam toen dichterbij. Zoveel gezichten... Het duurde even voordat echt compleet doordrong dat zo'n rood zinnetje onder elk gezicht stond. Ook bij de familieportretten. Al deze mensen waren... waren vermist? Hoogstwaarschijnlijk waren ze allen dood, maakte haar brein van die gedachte. Verbijsterd, maar vol ontzag en respect, keek ze even opzij, maar liep daarna een stukje langs de muur naar links en liet haar blik over de gezichten glijden. Hoeveel zouden het er zijn? Duizenden? Honderduizenden? Wat was er met hen gebeurd? Waren ze gestorven in actie tegen.. ja waartegen eigenlijk? Karissa kreeg steeds meer het idee dat ze niet wist waar het Legioen voor stond, waar ze voor vochten en op welke manier. Als die bom van.. was dat nog niet eens een maand geleden? - als die bom niet van hen kwam, welke gek had dat dan gedaan?
Ze kreeg kippenvel van alle foto's die haar aanstaarden -wat al snel beschuldigend werd, al wist ze niet waarom het zo voelde. Een rilling ging zichtbaar door haar heen en ze sloeg haar armen om zich heen alsof ze zichzelf nog iets aan troost en warmte wilde geven.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 17 Dec 2018, 00:43

Tarek grijnsde breed, “nou, twee jaar dan.”

De lach van Vera zorgde ervoor dat de cel voor een paar seconden een stuk minder onaangenaam werd. Er verschenen pretlichtjes in zijn ogen toen hij haar het meest frappante punt van het verhaal vertelde. “Ze was dik in de 70.” Hij schokschouderde van de ingehouden schaterlach die in zijn keel kriebelde. “Een pittige tante. Alleen toen ik haar vertelde dat ik getrouwd was bekoelde ze een beetje. Dat was zo’n beetje de enige norm die ze wel respecteerde. Geen kwaad bloed gelukkig, anders had ze me het leven inderdaad behoorlijk zuur kunnen maken. Ik heb wijselijk mijn mond gehouden tegen mijn collega’s.”

Bij haar verhaal werd hij stil. Het verliezen van vrienden was hem tijdens zijn dienst ook niet vreemd geweest, maar toen ging het om mannen en vrouwen die gekozen hadden voor dat soort werk. Tieners die aangerand en vermoord werden hadden niets te kiezen. Tegen de vastberadenheid waarmee ze haar taken uitvoerde, had hij dan ook niets in te brengen. “Dat lijkt me een zware taak.” Zijn ogen verkenden de hare, “maar het is er een die respect afdwingt.”

Hij rekte zich even uit. “Na m’n dienst ben ik de beveiliging in gegaan.”
Voordat hij zijn verhaal kon afmaken, klonk er een harde dreun van een zware deur die dichtviel. In een reflex legde Tarek even een van zijn handen op Vera’s ellenboog. Er kwamen voetstappen dichterbij.

_______________

Alle luchtigheid was weg terwijl Kay zich even concentreerde op haar ademhaling. Haar blik gleed even naar de grond, maar vervolgens richtten haar ogen zich op Karissa en volgden ze haar terwijl ze langs de muur liep. Na een tijdje verzamelde ze de moed om een stapje dichterbij te doen en een hand op Karissa’s bovenarm te leggen.
“Deze kant op,” klonk het zachtjes.

Kay leidde Karissa langs de muur, naar een hoekje aan de linkerkant. Hier en daar lagen bloemen en aandenken, maar voor het grootste deel was de vloer onder de muur kaal. Op wat een willekeurige plek leek, stond Kay stil. Ze kuste twee van haar vingers en legde ze op een portret dat ongeveer ter hoogte van haar middel hing. “Dat is mijn vader, Dominic Sanders,” zei ze schijnbaar tegen niemand in het bijzonder. De foto was vergeeld maar het piekerige zwarte haar was wel degelijk herkenbaar. De rode letters gaven aan dat hij vermist was, maar ook Kay wist dat het verschil tussen vermist en verloren slechts te vinden was in de aanwezigheid van een lichaam. Even leek haar blik heel ver weg. Vervolgens ging ze naast het portret op de grond zitten, met haar rug tegen de muur, terwijl ze een uitnodigend gebaar om naast haar te komen zitten naar Karissa maakte. Ze haalde diep adem.
“Ik zal de laatste zijn om je te vertellen dat elk lid van het Legioen compleet onschuldig is. De meeste mensen in dit complex zijn geen lieverdjes. En ik ben een van degenen die ze bewapent. Deze organisatie is niet vreedzaam.” Ze slikte even en voor het eerst sinds een tijdje keek ze Karissa weer recht aan. “Wat ze wel is, is een product van haar geschiedenis. Het Legioen bestaat niet alleen uit de levende leden, maar uit alle mensen op deze muur.” Bruusk wendde ze vervolgens haar blik weer recht naar voren. Spetter was ongemerkt aan haar voeten komen liggen. “Mijn vader staat op deze muur omdat hij zich verweerde, en daardoor moet ik het nu alleen doen. Dat maakt mij niet speciaal of ongewoon, het maakt me slechts één van de velen.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 11 Jan 2019, 18:15

Ze sloeg een hand voor haar mond, waardoor alleen haar bruine ogen zichtbaar waren. Zowel ongeloof als een lach was daarin te lezen en Vera kon gegiechel niet tegenhouden. "Néé! In de 70?!" Gesmoord gelach volgde, waarna ze even de tijd nam om op adem te komen. Wat wel lukte omdat haar hersens heel vlug verbanden aan het leggen waren en vragen stelden. Getrouwd. Hij was getrouwd. Waarom verbaasde dat haar niet, maar vooral: waarom stak dat? Daarna, ze gunde zich geen tijd om na te denken over die vragen, dacht ze terug aan zijn woning. Het was niet echt een huis van getrouwde mensen. Ze fronste lichtjes.
"Dan is er in elk geval iemand naar ons op zoek," mompelde ze, al klopte er is niet in de som van Tarek + vrouw = getrouwd. Vera vroeg niet door, dat vond ze onbeleefd. Verhalen delen was iets anders dan dat soort dingen doelbewust opzoeken. Haar opmerking had ze niet tegen kunnen houden, gezien ze haar departement niet vertrouwde haar te missen. Het was redelijk normaal dat ze soms een hele week niet op kantoor verscheen, dus wie wist hoe lang ze hier zouden zitten?

"Makkelijk is anders," stemde ze in. Maar ze was niet iemand die wegliep van een beetje moeilijkheden.

Ondertussen was Vera benieuwd geworden naar het verhaal van Tarek en Karissa, maar het leek erop dat het haar niet gegund werd. Of misschien hierna. Haar blik schoot even naar Tarek toen ze zijn warme hand op haar arm voelde, maar zei er niets van. Zulke reflexen had zij ook, maar in een mindere en andere mate. Haar lichaam spande zich totaal, klaar voor actie. Klaar om op te springen, te vechten, er vandoor te gaan. Niet dat er veel mogelijk was in hun cel, maar ze hadden meer ruimte dan gedacht bij het woord 'cel'.
De man, ze gokte dat het een man was, had een groot deel van zijn gezicht bedekt en schoof met veel lawaai een luikje open om daar een nieuwe fles water neer te zetten en iets wat leek op.. belegde boterhammen? Hmn, kon minder.
"Hé!" Vera kon zich niet inhouden en moest wat zeggen. "Wat hebben jullie met haar gedaan? Waar is Karissa?! Als er ook maar iets --"

De man kwam dichterbij en gaf haar door de tralies heen een gemene por. "Ze heeft het beter dan waar ze vandaan kwam. Dat zegt genoeg. We hebben jullie gewaarschuwd." Waarna hij hen nog even een blik toewierp wat van alles kon betekenen en wat aan hen verloren ging vanwege zijn bedekte gezicht.

Vera keek hem zuchtend na en maakte het zich weer gemakkelijk op de grond en bekeek eens wat ze hadden gekregen. Ze koos iets uit wat op een broodje gezond leek (maar met meer vlees) en keek naar Tarek zodra ze haar eerste hap had genomen. "Dus, na je dienst ging je de beveiliging in?" Gezien ze toch niets beters te doen hadden, kon hij net zo goed zijn verhaal afmaken.
__________

Ze had nog steeds kippenvel en Karissa het het idee dat dat niet snel voorbij zou gaan. Misschien het daadwerkelijke bewijs op haar armen, maar het gevoel klemde zich om haar binnenste en bleef hangen aan elke haak die het kon vinden. Een beetje misselijk ging ze bij Kay zitten, maar niet helemaal naast haar. Ze wilde zien of ze de emoties op haar gezicht kon ontcijferen.
Na haar verhaal bleef ze een lange tijd stil, voordat ze aarzelend haar hand uitstrekte en Kay kort aanraakte. Moest ze zeggen dat het haar speet van haar vader? Ze begreep niet veel van ouder-kindrelaties, maar het was haar ook wel duidelijk dat het een stuk beter kon dan hoe het bij haar zat.
"Hoe langer ik hier ben, hoe minder ik van dit alles begrijp," gaf Karissa kleintjes toe. Haar blik gleed weer naar de vele gezichten en ze sloot beschermend haar armen om zichzelf. Waren ze haar nou aan het veroordelen? "Het spijt me van je vader, Kay. Ik kan.. niet indenken wat het met je doet, maar je zult hem vast missen." Het waren geen lege woorden. Ze meende het echt en kon alleen maar hopen dat het ook over zou komen. Tenslotte was zoiets makkelijk gezegd om er maar vanaf te zijn. Toch kaartte ze een ander onderwerp aan. "Waarom ben ik hier? Ik heb zo het idee dat er geen losgeld gevraagd wordt voor me. Kay? Waar staat het Legioen wel voor, als... als alles wat me altijd wordt voorgehouden niet waar is?" Alsnog had Karissa het idee dat ze een poging deed om naar iets te grijpen waarvan ze geen idee had wat het was. Ze hoopte maar dat ze de goede vragen stelde. Waar verweerden ze zich tegen? Wat was nou de waarheid en kon ze dit wel geloven?
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 26 Feb 2019, 22:25

Haar giechel ontving hij opnieuw met een grijns. Daarna betrok zijn gezicht een beetje. Tareks vrouw kon niet naar hen op zoek zijn. Overigens was hij er niet echt aan toe om daar nu op in te gaan, dus hij zei er verder niets van.

Het bezoek van de bewaker was net zo onbevredigend als te verwachten was. Eigenlijk wilde Tarek ook opspringen en de man aan zijn kraag tussen de tralies door trekken zoals alleen kan in de cartoonfilmpjes waar zijn dochter zo gek op was, maar het leek erop dat Vera het voortouw nam. Helaas bleef dat zonder resultaat, afgezien van die broodjes dan. Terwijl Vera haar eerste hap nam, schoof Tarek ook een broodje naar binnen. Er waren er genoeg, dus zijn maag nam de leiding. Hij zetten net zijn tanden in zijn tweede broodje toen het doordrong dat er nog een gesprek gaande was.

Toen hij eenmaal zijn hap doorgeslikt had, vertelde Tarek Vera over de man die hem door zijn opleiding heen gesleept had, degene over wie hij Karissa ook verteld had toen ze samen op het dak stonden. “Hij bleef er maar op hameren dat bescherming hetgeen was waar ik goed in ben, dus uiteindelijk heeft hij de keuze bijna voor mij gemaakt. En maar goed ook.” Tarek weidde uit over zijn eerste paar klussen totdat hij bij Bonaventura terecht kwam. “Die man is wonder boven wonder slechts één keer het doelwit van een aanslag geweest, maar het heeft blijkbaar genoeg indruk gemaakt. Toen besloot hij om mij in te huren.”
_________

Kay liet Karissa even puzzelen. Voor het eerst vond ze haar onbegrip niet zo storend meer, maar zag ze het als onderdeel van een bewustwordingsproces. In Miguels woorden zou dit dus een kuiken zijn dat voor het eerst leert over wolven. Overigens vond Kay Karissa niet echt lijken op een kuiken. Maar dat was nu even niet belangrijk.

Kay knikte met een hint van dankbaarheid. “Hij was alles dat ik had. Reken maar dat ik hem mis.”

Daarna moest ze even omschakelen en ze overwoog haar woorden voordat ze antwoord gaf. “Nee, losgeld is nooit het doel van je ontvoering geweest. Ik denk… dat het vooral om informatie gaat. Volgens mij wil Bern je inzetten waar je vandaan komt, als een directe lijn. Hij hoop dat hij op die manier de Raad een stap voor kan blijven, zodat we eerder weten waar en wanneer het gevaarlijk wordt in de onderste laag.”
Bij Karissa’s volgende vraag keerde Kay zich met haar gezicht richting haar gespreksgenote, kwam iets van de muur af en vouwde haar benen onder zich in kleermakerszit. “Persoonlijk denk ik dat iedereen die hier werkt daar andere redenen voor heeft, maar ze komen allemaal op hetzelfde neer.” Ze glimlachte even, terwijl ze haar blik naar de grond toe richtte. “Je hebt vast wel eens gehoord dat de mensen in de onderste laag met ratten vergeleken worden, toch? Nou… mijn vader probeerde me altijd wijs te maken dat als je geen weerwoord hebt tegen een belediging, je hem moet dragen alsof het een medaille is. Op die manier heb je op den duur niemands goedkeuring meer nodig, alleen die van jezelf.”
Ze duwde de herinneringen die bij die opmerking naar boven kwamen even weg en richtte zich weer op Karissa. “Een mens in de onderste laag kan bijna niet ontkomen aan wat er daar gebeurt. En als je een rat in het nauw drijft, kan hij twee dingen doen. Vluchten of terugvechten. De ratten die vluchten, sterven in de volgende straat. Ratten die terugvechten vind je hier, in het Legioen. ”
Ze hield haar hoofd een beetje scheef en keek naar Karissa. Het bleef voor nu allemaal vrij abstract, maar ze wilde Karissa wel even een momentje gunnen om alles te verteren.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast