Storyline

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 11 Mar 2018, 17:50

Ze zaten in zijn huis, maar voor even was Vera helemaal van het padje. Ze begreep zijn dubbele gevoelens maar goed en misschien was dit ook wel de reden waarom hij op het laatst nog een extra dienst erin had gewurmd? Dat hij het had opgemerkt en de jonge vrouw zo veilig mogelijk wilde houden? Maar als hij het wist... dan waren er meer die het hadden gezien, dat kon niet anders. Met huiselijk geweld was het zo makkelijk om je ogen ervoor te sluiten, om de andere kant op te kijken en niks te doen. Want wat kon je doen? In normale gezinnen was het al moeilijk genoeg, maar hier? Niemand zou het wagen om die klootzak aan te pakken, om aangifte te doen. Want wat had het voor zin? Waarschijnlijk raakte je zelf je baan kwijt of zoiets. De man was onschendbaar zonder bewijs. En hun bewijs was ontvoerd en het was maar de vraag of Karissa aangifte wilde doen tegen haar eigen vader.
"Fuck," vloekte ze en ze had het idee alsof ze ineens vijf jaar ouder was geworden. "Alsof het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg is." Bedachtzaam pakte Vera toch maar een broodje, tenslotte was het nu nog warm, en belegde die met simpel een beetje boter.
------
Het Legioen was zich zeker wel bewust van het duo. Ze maakten vorderingen en kwamen hier en daar te dichtbij. De potige vent die deed alsof hij contact wilde, had teveel succes met zijn verhaal. Er waren genoeg van hun contacten die aangaven dat ze hem en de roddels vertrouwden en wat ze moesten doen. Er op in spelen? Negeren? Maar gelukkig wisten de leiders wie hij echt was en ze betwijfelden of hij het 'lief' ging spelen zodra hij Karissa zag. Het kon goed zijn dat de man haar echt wilde beschermen, maar dat betekende ook dat hij haar wilde beschermen tegen hun organisatie. Daarnaast had één van hun spionnen doorgekregen dat hij onder een hoedje speelde met een behoorlijk goede rechercheur. Vera Palissander was op een ander niveau gevaarlijk en ze konden die twee niet door laten gaan met hun spelletje.
Het Legioen had tijd nodig. Nog even en ze hadden Karissa overtuigd van hun doel en dan konden ze haar laten gaan. Het meisje kon dan voor hen spioneren en met hen in contact blijven en mogelijk de koers van de wereld veranderen. Maar dat zou tijd kosten en dat gingen ze niet krijgen op deze manier. Er werden aanvalsplannen gemaakt. Niks ernstigs, maar als ze nou dat duo gewoon een paar dagen van de straat konden krijgen, dan konden ze daarna weer gaan. Een paar dagen kon een wereld van verschil maken en als dat dagen waren waarin ze niet constant over hun schouders hoefden te kijken, dan was iedereen daar gelukkig mee.
__________________

Hij knipperde even verbaasd. Ze doucht soms midden op de dag? Serieus? Dacht Sanders echt dat dat de informatie was die hij wilde? Hij weet het maar aan het feit dat ze eruit zag alsof ze overreden was door een tramcabine. "Miss Sanders... we proberen Karissa te overtuigen van ons doel. In de hoop dat ze voor ons kan werken en vanuit de Raad zou ze een behoorlijke invloed hebben op de gang van zaken in de wereld." Bern probeerde het maar zo rustig mogelijk uit te leggen. "Overtuig haar. Tijd begint te dringen."
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 07 Mei 2018, 20:02

Alles dat Vera dacht was al tig keer door Tareks hoofd geschoten. Haar “fuck” somde dan ook precies zijn gevoelens op. Hij bromde dan ook instemmend. “Ik heb geen idee hoe hard Bonaventura op zoek is naar zijn dochter, maar ik hoop van harte dat wij haar eerder vinden dan hij.” Hij moest er niet aan denken wat Karissa te wachten stond als ze weer naar huis zou worden gebracht. Vast geen feestje met een spandoek met Welkom thuis erop.
Zijn blik spiedde door de kamer, plotseling gefocust op iets dat langs het raam schoot. “Heb jij een sidekick die ik nog niet ontmoet heb ofzo? Zo niet, dan hebben we gezelschap.”
Zonder verder nog op antwoord te wachten stond hij op en liep naar buiten, waar hij een paar minuten besteedde aan het afspeuren van de directe omgeving. Niets. Gluren maar niet confronteren. Niet echt de stijl van de regering. Dat kon maar één ding betekenen. Het Legioen hield hen in de gaten.
__________________

Kays ogen werden groot van verontwaardiging. We? Zij was de enige die zich met Karissa bezighield, en blijkbaar deed ze dat ook nog eens niet goed genoeg. Vroeg of laat zou ze Bern nog eens haar gedacht zeggen, maar voor nu beet ze op haar kaken en stond op uit haar stoel. “Fijn dat je altijd zo duidelijk bent met je instructies, baas. Ik zal kijken wat ik ermee kan doen. Nu, als je me wilt excuseren. Ik moet nog iets afhandelen.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 08 Mei 2018, 17:30

Zou het beter zijn als zij haar eerst vonden? Maakte het echt een verschil? Vera werkte een broodje weg terwijl haar gedachten maar bleven malen. Het zou inderdaad geen warm welkom zijn voor Karissa, maar zou dat het wel zijn als zij haar veilig afleverde bij haar pa? Op een gegeven moment zouden ze alsnog alleen zijn en ze wilde er niet aan denken wat er zou gebeuren. "Laten we dan maar hopen dat hij andere dingen aan zijn hoofd heeft en het zoeken overlaat aan anderen," mompelde Vera en streek een lok haar, die aan haar eeuwige paardenstaart was ontsnapt, naar achteren.
Ze fronste en halverwege haar derde broodje -ze had trek!- keek ze Tarek na. Een sidekick? Dat klonk als iets uit een film en als haar leven iets niet was, dan was het wel een actiefilm. Of het was een hele slechte, dat kon ook nog. "Ik doe niet aan sidekicks.. Wat denk je dat ze met ons doen?" Alleen in de gaten houden, of dag en nacht schaduwen of erger? Vera leek niet erg aangedaan door het nieuws en keek hem rustig aan. Ze was niet bang voor iets vaags en onbekends. Als er concrete dingen waren, zou ze dan wel zien wat ze ermee moest.
_________

De hond trok ongeveer haar arm uit de kom. Karissa had nog net de snelheid van geest om hem los te laten voordat ze achterover zou vallen en rende achter het enorme beest aan. Ze sloeg een hoek om en botste ongeveer tegen Spetter en Kay aan en wist zich amper staande te houden. Daarna glimlachte ze naar haar kamergenoot. "Iemand heeft je gemist," kwam er vrolijk over haar lippen. Maar iets aan haar deed die glimlach verdwijnen. "Kay? Gaat het wel?" De vraag kwam zonder dat ze erover na had gedacht. Veel bij anderen in de buurt zijn zonder camera's en bewaking maakte een sociale kant in haar los die nooit tot uiting was gekomen.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 14 Mei 2018, 18:12

Voordat Tarek antwoord kon geven klonk het geklepper van de brievenbus. Hij schoot overeind en kwam enkele seconden later terug met een bruine envelop. Met kalme stem las hij de inhoud voor.

Aan dhr. Tarek Thomasson en mevr. Vera Palissander,
Het meisje is veilig. Verder onderzoek wordt afgestraft.


Hij draaide het briefje even om en keek in de envelop om te zien of er verder nog iets in zat. Niets. Zelden was een dreigement zo dubbelzinnig op hem overgekomen en hij was dan ook even compleet in de war. Wat moest dit nou weer voorstellen? Was het wel een dreigement? Of was het slechts een teken dat ze dichterbij kwamen dan het Legioen zou willen?

_________

De woorden van Karissa gleden langs haar heen terwijl Kay hurkte en de hond eens flink in haar armen nam. Voor een paar seconden begroef ze haar gezicht in zijn nek terwijl ze hem aaide. Toen kwam ze weer overeind en richtte haar blik op Karissa. “Ik moet Josh spreken. Het is dringend. Weet jij waar hij is?”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 14 Mei 2018, 21:21

Het meisje is veilig? Verder onderzoek.. Vera fronste haar wenkbrauwen en dacht hier kort over na. Maar voor haar was het maar al te duidelijk: ze kwamen in de buurt! Of in elk geval zaten ze op het goede spoor. Het Legioen had dus inderdaad Karissa, voor doeleinden waar ze enkel naar kon gissen.

"Hmmn.. we komen dichter bij," mompelde ze dan ook en nam nog een slok koffie. Ze kreeg meestal niet echt honderd procent hoogte van die Tarek, maar koffie zetten kon hij wel! Haar blik gleed over de man en haar bruine ogen troffen zijn blik. "Wil je afstraffen riskeren, of is dit waar je op hoopte en laat je de zaak met rust?" Het was een wat confronterende vraag, maar Vera was alleen maar nieuwsgierig. Tenslotte had hij niet zo lang geleden nog gezegd dat hij niet wist of het wel een goede zaak was om haar naar huis te halen. Misschien had Karissa het wel echt goed waar ze nu was. Maar dat was dan iets wat ze maar moesten geloven, niet iets wat ze konden zien en zelf beoordelen. Bovendien hadden ze nog niets van het meisje gehoord en dat was voor Vera toch wel het belangrijkste. Voor hetzelfde geld waren ze tijd aan het verdoen en was ze al niet meer in leven... Ze trok een gezicht bij die gedachte en schudde dat direct weer van zich af. Nee, als er de moeite werd genomen om hen de kans te geven zich terug te trekken, dan was ze nog in leven.
___________

Het was niet echt een antwoord op haar vraag, maar na gisteren begreep Karissa ook wel dat de jonge vrouw tegenover haar andere dingen aan haar hoofd had. Ze waren beiden niet zo heel sociaal en kenden elkaar amper, dus elkaar op afstand houden zou logisch moeten zijn. Toch kreeg ze vaag het gevoel dat ze werd afgescheept hier en om een of andere reden voelde dat niet fijn. "Hij is bij jullie werkstation. Ik wilde net richting de sportzaal gaan... dus eh.. ik zie je wel weer. Succes." Tenminste, ze ging er maar eventjes voor de goede orde vanuit dat Kay het 'incident' van gisteren wilde uitpraten.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 15 Mei 2018, 00:17

Tarek beet op zijn kaken. Als het Legioen dacht dat hij hier genoegen mee zou nemen, dan hadden ze hun onderzoek slecht gedaan. “Ik geloof pas dat ze veilig is zodra ik Karissa zelf heb gesproken. Tot die tijd zie ik al het andere als bluf.” Om zijn opmerking kracht bij te zetten maakte hij aanstalten om het papiertje te verscheuren, maar zijn beweging stokte. Hij keek even bedenkelijk voordat hij zich tot Vera richtte. Wat als dit precies was wat ze wilden? Wat als het Legioen er op rekende dat ze het huidige pad verder zouden volgen? Liepen ze in een val? “Denk je dat we beetgenomen worden? Dit lijkt verrekte veel op tijdrekken, hoewel ik geen idee heb waarom ze dat zouden willen doen.” Hij schudde even zijn hoofd en maakte zelf die gedachte af. “Ik geloof niet dat we echt veel keuze hebben. Ga jij vanmiddag maar door met die ondervragingen, dan ga ik kijken of de geruchtenmolen nog iets oplevert.”

___________

“Dank je.” Kay knikte even ten antwoord. Daarmee leek de conversatie afgelopen, maar toch greep ze Karissa net voordat ze weg wilde gaan zacht bij haar bovenarm. Haar teleurstelling – als ze het zou kon noemen – was volledig langs Kay heengegaan. Daarentegen zag ze wel iets in de blik van Karissa dat ze niet kon plaatsen. Nu echter waren er andere dingen aan de orde. “Ik moet je helaas vragen om je work-out niet te lang te maken. Bern heeft me daarnet nog maar eens op mijn taak hier gewezen. Vanmiddag hebben jij en ik andere plannen. Ik wacht op je in de kantine om vier uur.” Aangezien het pas net na lunchtijd was, moest dat tijd genoeg zijn. Zonder verder nog op antwoord te wachten beende Kay de gang uit, met een stille Spetter op haar hielen.

Ze hield haar pas pas in toen ze bij haar werkplek aankwam. Zoals Karissa had gezegd, was Josh achter zijn werkbank te vinden, waar hij voorovergebogen aan het werk was. Kay haalde even diep adem. “Wish me luck,” mompelde ze naar haar hond. Gelukkig was het lab verder leeg.

Schoorvoetend ging ze naar binnen. Josh keek niet op of om, maar ondertussen kende ze de jongen goed genoeg om aan het feit dat hij zijn schouders nog wat verder optrok af te leiden dat hij haar wel opgemerkt had. Zachtjes sleepte Kay de kruk van haar eigen werkplek tot naast die van Josh en ging zitten. Stilletjes liet ze hem werken. Al snel wist ze welk gereedschap hij vervolgens nodig had, dus toen hij naar een specifieke schroevendraaier reikte, pakte Kay hem en stak haar hand uit naar de jongen. Hij twijfelde, zijn gezicht duidelijk achterdochtig en een beetje boos. Kay zuchtte en legde de schroevendraaier op tafel. Even haalde ze diep adem.

“Josh ik… Ik wil je iets vertellen en ik wil graag dat je me aanhoort. Kun je dat voor me doen?” Josh zei niets, maar knikte alleen, terwijl hij de schroevendraaier oppakte en verder ging met zijn werk. Kay volgde zijn bewegingen voor even maar richtte vervolgens haar blik op zijn afgewende ogen, in de hoop dat hij ergens tijdens haar betoog toch zou besluiten om haar aan te kijken. “Er is al een hele tijd niemand meer geweest met wie ik rekening heb moeten houden. Behalve Spetter misschien, maar hij weet niet echt wat teleurstelling is.” Kay glimlachte even, zonder daar echt een reactie op te verwachten. “Het doorbrengen van zo veel tijd met Karissa en jou, dat is nieuw voor mij. Ik zou nooit uit mezelf bedenken dat iemand zich niet prettig voelt bij dingen die ik zeg of doe. Maar dat had ik gisteren wel moeten doen, en dat spijt me.” Kay slikte even. Dit soort persoonlijke uitlatingen waren niet karakteristiek voor haar, maar ze wist in haar binnenste dat dit nodig was als ze Josh haar maatje wilde blijven noemen. “Gisteren, toen jij me uitnodigde, had ik rekening moeten houden met dat je dat voor mij deed. Ik had meer moeite moeten doen om met jou te spreken en je de kans te geven mij te leren kennen voordat je me met Malika zag.” De naam van het meisje met wie ze had staan zoenen smaakte zuur in haar mond, maar Kay ging toch door. “Malika was een vergissing, Josh, een dronken fout van een domme trien.” Ze haalde even diep adem. “Die zoen zelf echter, was dat niet. Ik heb op die manier altijd alleen belangstelling gehad voor vrouwen. Het feit dat jij de vriendelijkste kerel op deze planeet bent, verandert daar niets aan. Ik hoop dat je mijn gedrag kunt vergeven, maar ik begrijp het als dat niet direct lukt.” Kay wendde even haar blik af en beet hard op haar kaken om de brok in haar keel weg te werken. Hoe apathisch ze normaalgezien ook was, Josh was voor haar het dichtst bij een vriend van wat ze ooit gehad had, ook al zag hij dat nu misschien anders.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 17 Mei 2018, 22:40

Ze haalde haar schouders op. "Jouw gok is net zo goed als de mijne. We komen er pas achter of ze het menen als we doorgaan." Haar bruine ogen namen hem op en ze liet dat even bezinken. Overhaastte beslissingen nemen kon altijd nog, dit was geen situatie die er om vroeg. Het voelde alsnog wel als een leven-of-dood-situatie, maar een tikje ingewikkelder. "Ik denk zelf dat ze het wel menen. Wat voor straf erop staat.. dat is even afwachten."
Vera ruimde de spullen van hun eten op en knikte lichtjes op zijn woorden. "Dan kunnen we morgen wel weer afspreken om vorderingen door te spreken. 17:00 uur bij mij?"
_____________

Plannen? Dat klonk.. Eigenlijk wist ze niet goed hoe het klonk. In elk geval leek Kay niet heel blij met deze extra taak, maar misschien was er dan eindelijk iets te doen voor haar? Kwam er een doel voor haar, want nu was ze meer aan het logeren hier en zich ontzettend aan het vervelen omdat ze niets mocht en niets kon en geeneens eigen kleren bij zich had. "Dat geeft me zat genoeg tijd. Ik zie je om vier dan.. Succes met Josh." Waarop ze verder ging naar 'hun' kamer om zich eens om te kleden. Eens zien wat Ellyn haar kon leren vandaag. Ze humde zachtjes een wijsje wat ze ooit van Tarek had geleerd. Vermoedelijk kwam het uit zijn tijd in het leger, maar ze had geen idee meer wat de woorden waren.
____

Wat het plan ook was wat hij had bedacht voor zijn reactie op haar, het vloog het raam uit toen ze bij hem kwam zitten. Nogal on-karakteristiek voor haar doen, kwam er een grote uitleg. In stille, weloverwogen woorden. Josh werkte stilletjes door, maar kon zich er niet op concentreren en zat uiteindelijk maar met de schroevendraaier in zijn handen. Hij fronste zichtbaar en gluurde vanuit zijn ooghoeken naar de vrouw naast hem. Uitleg én excuses én aangeven dat ze vrienden wilde zijn?
In de tijd dat ze nu samenwerkten, had Josh al vrij vlot opgemerkt dat Kay niet zo sociaal was. Dat ze überhaupt had toegestemd om mee te gaan op de avond, had hem al verbaasd en tegelijk had hij zich euforisch gevoeld. Eindelijk een kans om samen te ontspannen en misschien.. misschien een zoen of twee. Dat gevoel was nu wel met een bom weggevaagd en er kwam een aardbeving achteraan door haar bekentenis dat ze echt alleen op vrouwen viel. Vaag had hij gehoopt dat het gewoon een dronken dingetje was.
"Malika is een bitch eerste klas.. ik zou haar niet vertrouwen, als ik jou was," bromde hij, tegen zijn zin in. Hij zuchtte, zijn schouders zakten weer een beetje en hij keek haar eventjes aan. Het was tegen zijn natuur in, maar zien dat Kay het hier moeilijk mee had deed hem stiekem wel goed. Er kwam een klein glimlachje, miniem te noemen. "Hoe erg is je kater?" Die ze dubbel en dwars had verdiend trouwens. Maar daarna kwam er weer een frons. Hij had nooit een kans gehad dus. En zij viel op roodharige trutten? Nou, mooi was dat.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 31 Mei 2018, 16:41

“Prima”, bromde Tarek ten antwoord.

De volgende dag begon zoals alle anderen. Tarek had de hele nacht in kroeg nummer zoveel een dronkenschap geveinsd dat hem een dankbaar publiek had opgeleverd. Net toen hij lekker op dreef was voelde hij een hand op zijn schouder en draaide hij zich om.
“Alle politici zijn hetzelfde, he.” De jongen zag er een tikje sjofel uit, wat voor Tarek eerder de indruk wekte dat hij fragiel was dan onopvallend. Hij was op zijn hoede, maar proostte toch met de jongen.
“Eén pot nat. En dat leidt dan ons land. Dat wordt nog wat.”
De jongen kneep zijn ogen tot spleetjes. “Heb je wel eens een alternatief overwogen?”
De onverwachte scherpte van de opmerking verbaasde Tarek, waardoor hij een fractie van een seconde niet alert was. Hij zag de naald in zijn nek dan ook niet aankomen voordat hij hem voelde. Hij gromde vervaarlijk terwijl hij zich omdraaide, en gaf de persoon achter hem zonder te aarzelen een dreun tegen zijn slaap. De injectiespuit en degene die hem vasthield vielen op de grond.
Vervolgens draaide Tarek zich weer naar de sjofele jongen, zijn gezicht op onweer.
“Dus dat is hoe jullie te werk gaan, iemand aanvallen in de rug?” Hij had zijn grote knuist al om de strot van het kereltje toen de volgende twee naalden zijn rug in boorden. Veel prominenter dan de gedachte dat zijn tegenstander een lafaard was, was het gevoel dat zijn benen onder hem wegvielen.

Als Tarek niet zo’n stevige kerel geweest was, was hij waarschijnlijk makkelijker neergegaan. Zijn formaat en laatste beetje spierkracht stonden hem echter nog net toe zich bovenop zijn belager te gooien. Het kereltje ging neer en Tarek zou zweren dat hij ribben hoorde kraken. Toen werd alles zwart.

_____________

Tom hapte naar adem. Het gewicht van die kerel verpletterde zijn borstkas! “Haal die walrus van me af,” siste hij. Toen de uit de man eenmaal van hem afgeschoven was, kwam Tom met de hulp van zijn kameraden overeind. Zijn ribben deden behoorlijk zeer en hij moest dan ook toekijken hoe Tarek richting het vervoer gesleept werd. Hij schudde zijn hoofd. “Driekwart dosis voor een volwassen man zeggen ze dan.”

_____________

Kay wist een halve, zij het wrange glimlach te produceren terwijl ze naar haar handen staarde. “Daar ben ik ook achter gekomen, ja.”
Ze liet het maar even bij hem bezinken, maar bij zijn vraag naar haar kater verspreidde een voorzichtig gevoel van opluchting zich door haar binnenste. “Alsof er een olifant over m’n kop heen gelopen heeft, maar dat zat eraan te komen.”
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 15 Jun 2018, 22:25

Ze sliep niet goed die nacht. Uiteindelijk gaf Vera het rond een uur of vier op en ging hardlopen. Misschien niet het slimste om te doen rond dat tijdstip -meestal waren de straten dan van het schorriemorrie- maar ze kon niet langer in huis zitten niksen. Sporten hielp haar meestal om haar hoofd leeg te maken. Of in elk geval om alles op een rijtje te krijgen en verder na te denken. Hoe ze ook haar best deed, vandaag kwam ze niet verder en bleef het in rondjes door haar gedachten spoken.
Ze was op de zaak gezet om Karissa's verdwijning te onderzoeken. Ze wist nu dat de gestoorde fan er niet achter zat. De chauffeur van Karissa was overleden. De motormuis had haar op een nieuw spoor gezet. Tarek was de lijfwacht van Karissa en wilde haar wel helpen. Soort van. Karissa was ontvoerd door het Legioen. Karissa haar vader had losse handjes en sloeg haar.
Shit. Vera kwam niet verder dan dat. Hoe kwamen ze bij het Legioen? En deden ze er goed aan om haar te 'bevrijden'? Straks moest ze terug naar haar vader en... Tja, en dan?

Eenmaal terug in haar huis, wat niet veel voorstelde en vooral een slaapplek was en niet echt een thuis, ging ze rechtstreeks naar de douche. Ze wilde het juiste doen. Het was waarom ze in de eerste plaats agent was geworden. Ze wilde met haar bijdrage, hoe klein ook, wat betekenen. En dat maakte haar goed in haar werk, al had Vera ondertussen ook wel door dat ze niet altijd het juiste kon doen en dat er teveel shit in de wereld was om ooit echt een verschil te maken. Het was ontmoedigend en daarom was het ergens fijn dat ze meestal moordzaken op haar bordje kreeg. Dan kon ze voor afsluiting zorgen bij de familie en dat was beter dan de zaken die ze eerder deed.
"Fuck." Shampoo in haar oog.. dat kon er ook wel bij.

Ze was geen steek verder toen ze bij een broodjeszaak stopte, op weg naar het station. Eens zien of aan haar gewone bureau werken, kon helpen. Het was maar goed dat ze zich verder niets herinnerde, want ze zou het zich altijd kwalijk nemen dat ze niets had opgemerkt. Het ene moment was ze aan het genieten van een croissant, het moment erna werd ze wakker met hoofdpijn.
Vera staarde naar de tralies alsof ze daardoor ineens zouden verdwijnen. "Wa-..?" Ugh... overvallen worden was haar al in een paar jaar niet meer overkomen. Haar ledematen waren stijf toen ze overeind ging zitten en dat betekende dat ze er al eventjes lag. Ze wreef in haar ogen, schudde haar hoofd en probeerde helder te worden, maar wat ze ook probeerde, het laatste wat ze herinnerde was dat ze baalde van het feit dat ze maar één broodje had gekocht.
Het werd niet veel beter doordat later op de dag -uren? minuten?- Tarek bij haar in de cel werd gebracht. "Guess they meant it," mopperde Vera zachtjes, terwijl ze bekeek of de beer van een man ook ergens wonden had.
______________

"Je hebt het wel een beetje verdiend," mompelde Josh. Het maakte het enigszins goed hoe het gisteren was verlopen. Hij zuchtte en keek haar aan. "Laten we nog maar eens aan de stemherkenning werken, dan?"
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 04 Sep 2018, 12:11

Tarek werd wakker omdat er iets in zijn gezicht kriebelde. Toen hij zijn ogen eenmaal open kreeg, duurde het even voordat hij doorhad dat het het haar van Vera was, die aan het kijken was of hij nog heel was. Haar lange haren roken best lekker. Hij bromde even ten teken dat hij wakker was, voordat hij zichzelf enigszins overeind hees. Pas toen merkte hij hoe veel zeer zijn hoofd eigenlijk deed, net als zijn rug, waar de injectienaalden zijn spieren waren binnengedrongen. Hij ging met zijn rug tegen een van de drie muren zitten en keek even naar Vera, die er ietwat verfrommeld maar verder in order uitzag. Vooralsnog geen reden tot paniek, maar hij vroeg het toch nog even. “Alles ok?”

______________

Kay gniffelde en moest vrijwel direct weer met haar vingers haar slapen masseren tegen de steken die door haar hoofd schoten. “Ja, laten we dat doen.”

Een paar uur later stond Kay op de afgesproken plek op Karissa te wachten. Ze had wel een vaag idee waar ze Karissa mee naartoe moest nemen om haar te overtuigen dat het Legioen geen slechte organisatie was, maar ze keer er niet bijzonder naar uit om zichzelf daar ook nog eens bij te betrekken. De kamer van Bern in de fik steken leek opeens niet zo heel misplaatst meer.
Laatst gewijzigd door Woordenwerpster op 04 Sep 2018, 23:03, 1 keer totaal gewijzigd.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast