Storyline

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Storyline

Berichtdoor Ravief » 30 Mei 2016, 14:35

Het begon op een dag, anders dan alle anderen...
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 30 Mei 2016, 14:59

Haar rug deed pijn en haar voeten brandden. Kay kon zich niet meer herinneren hoe lang ze nu al aan het lopen was. In haar omgeving was het verstrijken van de tijd in elk geval wel overduidelijk: deze buurt leek in niets op de buurt waarin ze opgegroeid was. De huizen waren warm en groot, rijkelijk versierd met steen en bloemen. Er waren parkjes met bankjes en fonteinen. De avond viel al en iedereen ging naar binnen, maar Kay kon de opgewonden aura van de spelende kinderen nog voelen in de lucht. Als er iets niet klopte hier dan was het wel haar sjofele verschijning tussen al dat moois.
Nee, deze buurt leek totaal niet op de hare.

Met een plof zakte ze neer op een bankje. Kay had niet meer de energie om de omgeving te controleren, ze wist alleen dat er vlakbij een lantaarnpaal stond en dat het bankje beschut lag achter een paar bosjes, waardoor toevallige late wandelaars haar niet op zouden merken vanaf de weg.
Na een dag zoals die van vandaag had ze wel even wat privacy nodig. Kay was geen huiler, dus ze klemde haar kaken op elkaar toen ze dacht aan wat ze met haar huis gedaan had. Of had moeten doen. Hoewel ze de laatste was om gehecht te raken aan spullen (ze had toch niks om aan gehecht te raken), was het kelderkamertje aan de rand van de gracht de perfecte verstopplek geweest. Het kamertje was alleen zichtbaar wanneer je uit het water van de gracht zelf zou komen opduiken en dat deed sowieso niemand aangezien er daar wel ergere dingen ronddreven dan plastic zakken en dooie ratten. Tot vandaag. Ze hadden haar gevonden en ze had geen andere keuze gehad dan het opblazen van haar toevluchtsoord en de benen te nemen. Het weinige dat ze had was immers hartstikke illegaal en tijdens de vorige schoonmaak waren er mensen gearresteerd die ze sindsdien niet meer had teruggezien.
Kay zakte op haar zij. Morgen zou ze wel verder nadenken. Nu werd ze overmand door de slaap en ze gaf zich over. Met haar hand om een van de zelfgemaakte bommen aan haar riem geklemd, zakte ze op haar zij en viel uitgeput in slaap.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 30 Mei 2016, 15:20

Karissa was bekaf. Niet alleen deed haar enkel pijn, maar was ze mentaal leeggezogen. Ze vond het niet erg om haar handen uit de mouwen te steken en bezig te zijn met goede dingen, maar deze ochtend was echt een nachtmerrie.
Het gebouw waar de bom was afgegaan, was als vuurwerk uit elkaar gespat. De gewonden waren net zo talrijk als de hete asresten waar je altijd voor moest oppassen als de wind verkeerd stond op nieuwjaarsavond. Ze was van lichaam naar lichaam gegaan, had stenen aan de kant gelegd en gedaan wat ze kon en dat was niet veel. Hoewel ze een grote kennis had van biologie en plantenkunde en medicatie, had ze weinig meer kunnen doen dan mensen geruststellend toespreken. Dat was iets wat te weinig was, al prees iedereen haar om haar moed en doorzettingsvermogen.
Terwijl ze door de wijk sjokte, lachte ze schamper om die gedachte. Moed? Doorzettingsvermogen? Bij haar? Wie dachten de mensen wel niet wie ze was?!
"Miss? Wat is er?"
De stem van Tarek liet haar zuchten. Juist, ze had weer eens hardop gereageerd op wat zich in haar hoofd afspeelde. Die vent moest ondertussen ook wel denken dat ze helemaal niet spoorde.
"Niks. Ik ben gewoon moe. Ik ga naar dat bankje daar, haal jij maar wat te eten." De bloemen en al het groen en de warme sfeer die er hing kregen geen vat op haar. Nog altijd ontdaan door alles wat ze had gezien liep Karissa gedachteloos naar het eerste de beste bankje en plofte neer. Even later was haar bodyguard er weer en aten ze zwijgend wat, tot hij haar aanmaande dat ze terug moesten naar het station. Haar vader zou niet blij zijn als ze te laat kwam. Maar wat in de vrede was nou weer 'te laat' als iemand nooit een tijd noemde?
"Ja, ja, ik kom eraan." Tarek wachtte op haar en hield haar in de gaten, terwijl ze opstond. Even kromp ze ineen door de steek die door haar enkel naar boven trok, maar rechtte daarna haar rug. Karissa was alleen maar van plan geweest om de papieren in de prullenbak te gooien, maar deed een heel andere vondst. Stomverbaasd staarde ze naar het meisje op de bank. Zwervers werden behoorlijk hard aangepakt en kregen of een plekje in een opvang of het gevang als ze niet meewerkten, dus wat was hier gaande? Toen ze Tarek weer hoorde roepen, deed ze in een opwelling haar lange paarse jas uit en legde die over haar heen. Met het geld in de zakken en het warme kledingstuk zou ze het wel even redden toch?
Ze gooide snel haar rotzooi weg, keek nog even over haar schouder en ging toen gehoorzaam richting huis.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 30 Mei 2016, 15:40

De nacht was fris maar niet koud. Kay droomde onrustig. Er waren explosies en heel veel chaos. Ze zou zweren dat er kilo's stof in haar neus en oren drong terwijl ze zich een weg door de zandstorm probeerde te banen. Er klonk geschreeuw. Een roep om hulp. Toen begon het opeens te regenen. Het stof verdween. Er vielen druppels op haar gezicht en op de grond. Het voelde alsof ze onder de meest behaaglijke warme douche stond. Maar er was ook nog iets anders...

Met een ruk schoten Kays ogen open. Even wist ze niet waar ze was of waarnaar ze keek. Ze was nog steeds geschrokken van de droom. Haar hele gezicht was kletsnat. Toen ze met haar mouw over haar neus veegde, merkte ze echter dat het geen water was. Ze knipperde nog eens goed met haar ogen en keek recht in de smoel van een behoorlijk uit te kluiten gewassen hond.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 30 Mei 2016, 15:51

Thuis wachtte er niet veel meer op haar dan narigheid. Een preek, in de vorm van scheldwoorden en schreeuwen, van haar vader en een klap na. Karissa zei er niets van en wist dat verder ook niemand dat zou doen. Iedereen keek de andere kant op als het ging om wat haar vader allemaal deed. Ze was dan ook opgelucht toen het avondeten voorbij was en ze zich kon opsluiten op haar kamer. Wat niet helemaal ging omdat Tarek aandrong dat hij naar haar enkel moest kijken. Pas nadat daar een drukverband omheen zat, liet hij haar met rust.
Op haar rug gelegen staarde ze naar haar plafond die geschilderd was als de nachtelijke hemel. Terwijl ze sterrenbeelden verzon of opzocht, vroeg ze zich af hoe het kon dat mensen zo gemeen waren. Waarom bliezen ze gebouwen op? Waarom lachten ze anderen uit? Waarom.. sloegen ze?


De Deense dog had door dat het wezen wakker was en gaf haar nog een flinke slobber. Opgewekt, alsof een dikke lik het beste was wat je kon krijgen, keek hij haar aan. Baasje? leek hij te vragen.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 30 Mei 2016, 16:06

"Iwuel!" Kay duwde de hond naar achteren, ging rechtop zitten en veegde haar gezicht af aan haar mouw. "Smeerlap! Wat moet jij nou weer?" Ze keek naar het beest en hij keer naar haar. Door de manier waarop hij zijn hoofd scheef hield, leek het wel alsof hij haar iets wilde vragen. "Ik heb geen eten voor je, als dat is wat je denkt."

Terwijl ze overeind kwam, viel er iets met een plof in het gras. Kay boog zich voorover en pakte het van de grond. De stof voelde kostbaar onder haar vingers en de jas was dik en zwaar. "Hoe..." Haar blik gleed naar het label en haar wenkbrauwen gingen de lucht in. Vervolgens kruiste haar blik weer die van de hond. "Hoe komt die nou weer hier? De cadeautjes komen uit de lucht vallen vanochtend," mompelde ze. Kay stond op, rekte zich eens flink uit en keek om zich heen. Het was nog vroeg, er was nog niemand op straat. Zou ze het durven? Ze hield de jas voor zich omhoog en keek er nog eens goed naar, alsof ze zich ervan wilde vergewissen dat hij echt was. Het was niet helemaal haar kleur, maar warm is beter dan koud. Daarnaast had ze nog nooit van haar leven zo'n mooi kledingstuk in haar handen gehad. Van wie zou het komen? En bovendien: wie zou er in godsnaam zo'n jas achterlaten?
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 30 Mei 2016, 16:17

Wat? Aan de toon van baasje te horen was een slobber niet goed. Een kopje dan? Hij duwde haar nog net niet omver met zijn goedbedoelde knuffel, maar daarna blafte hij enthousiast. Eten! Dat was een woord wat hij kende!


Karissa sliep slecht niet avond en zat dan ook niet echt enthousiast aan het ontbijt. Ze speelde wat met haar yoghurt en zelfs de ChocoPops konden haar humeur niet verbeteren dit keer. Er stond haar dan ook een lange, hele saaie, dag te wachten. Ze zou van les naar les hoppen met alle andere kinderen van degenen die minister waren of in de raad zaten. En die gasten waren niet om uit te staan.
Met haar legergroene broek in de pijpen van stevige laarzen en een nonchalant T-shirt en haar haar in een warrige knot moest ze er maar klaar voor zijn.
Ze trok een gezicht naar Tarek toen hij heel opgewekt haar een goedemorgen wenste. "Er is niets goeds aan deze morgen, en deze dag wordt alleen nog maar erger," was haar tegengroet. Gelukkig was het algemeen bekend dat ze geen ochtend persoon was, anders was dit mogelijk verkeerd gevallen.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 31 Mei 2016, 12:15

Tarek glimlachte zijn tanden bloot. Hij kende Karissa ondertussen beter dan de meesten, dus hij nam geen aanstoot van haar opmerking. In tegendeel, hij legde juist een van zijn knoestige knuisten op haar smalle schouder en bromde: "Elke ochtend heeft iets goeds, Karissa. Je moet alleen goed kijken." Vrijwel direct liet hij haar weer los en trok zich terug op zijn plek in de schaduw, waarvandaan hij haar richting de les zou begeleiden.

Kay verloor haar evenwicht en greep zich nog net op tijd vast aan de lantaarnpaal. "Wat is er mis met jou?" Het klonk bars, maar vanbinnen moest Kay toch wel een heel klein beetje glimlachen. Dat beest was waarschijnlijk net zo ver van huis als zij. Hij was groter dan elke hond die ze ooit gezien had en door de grijze vlekken op zijn vacht leek het net alsof hij in de modder had staan springen. Hij had geen halsband om.
Kays maag knorde en ze voelde zich tegelijkertijd uitgerust en slap, het gevoel dat ze altijd kreeg als ze de vorige dag niet of nauwelijks gegeten had.
Wat nu? Ze had een betere schuilplaats nodig. En eten. Zonder er verder bij na te denken stak ze haar armen in de mouwen van de jas en trok hem over haar schouders, waarna ze haar vuisten in de jaszakken propte. Haar vingers raakten iets glads. Stomverbaasd trok Kay de bankbiljetten uit de jaszak. Haar ogen werden groot.
"Hoe..."
Ze keek kort naar de hond, toen naar de biljetten en nam vervolgens een besluit. In plaats van zich te verwonderen welke idioot over haar gewaakt had vannacht, zou ze stoppen met vragen stellen en haar nieuw verworven middelen gebruiken voor wat ze nodig had. Ze volgde haar neus. Het bedrag dat uit de jas kwam was een flinke som voor Kay en een vreemd gevoel overspoelde haar toen ze de weg opliep, regelrecht richting een bakkerszaakje met suikerzoete versieringen op de gevel. Binnen stond een rij en Kay gluurde van tussen haar haren door de ruit naar binnen.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3283
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Storyline

Berichtdoor Ravief » 31 Mei 2016, 13:21

Zijn manier van doen had iets wat onbeholpen was en Karissa vroeg zich geregeld af of dat was waarom Tarek voor zijn beroep had gekozen. Gewoon omdat hij niet sociaal kon doen. "Oh ja, zoals... dat jij Jeffrey van me af kan slaan?" ze had een hekel aan die gast en om een of andere reden leek hem dat uit te dagen om bij haar in de buurt te blijven. Ze haalde haar schouders op en liep op automatische piloot de weg naar haar lokaal. Eén lokaal waar alle lessen werden gegeven. Iedere student kwam met zijn/haar eigen bodyguard en het enige wat ontbrak was drank en muziek, anders was het net een privé feestje.
Ze begon de dag met management en organisatie, iets waar ze redelijk in was maar niet haar best voor deed. Het kon haar gewoon niet interesseren en elke keer als ze bedacht dat ze een ander leven wenste, had ze door hoe zo'n verwend nest ze eigenlijk was.
____

Hij dook een beetje in elkaar bij haar barse stem, maar zodra Kay in beweging kwam, hupte hij vrolijk achter haar aan. Zijn zij drukte lichtjes tegen haar aan toen ze stil bleef staan. Eventjes snuffelde hij aan de papiertjes in zijn hand, maar volgde haar op de voet toen ze verder gingen.

Een mevrouw met pakketjes kwam naar buiten en ze gruwde lichtjes bij het zien van die enorme hond. "Honden mogen niet naar binnen hoor! Enne.. wel zijn poep opruimen!" Ze zag al voor zich hoe die drollen de buurt verpesten. Met haar neus de lucht in schonk ze het iele ding en viervoeter niet nog een tweede blik.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Woordenwerpster
Berichten: 117
Lid geworden op: 07 Sep 2015, 15:05

Re: Storyline

Berichtdoor Woordenwerpster » 01 Jun 2016, 15:39

Tarek deed moeite om zijn grijns onzichtbaar te houden. Arrogante kwasten in elkaar slaan vond hij soms stiekem inderdaad best leuk, maar dat was niet wat hij bedoelde. Hij merkte best dat het meisje niet bepaald aan hem gehecht was, maar dat maakte ook niet uit. Zo was het voor haar des te makkelijker om weg te rennen indien hij haar ergens voor zou moeten beschermen, en dat was immers zijn taak. Stil nam hij plaats in de stoel achter Karissa.

--

Kay negeerde de hond verder en hoopte dat hij haar snel met rust zou laten. Ze was even afgeleid door al het lekkers in de etalage van de bakkerij, totdat een scherpe stem haar oren bereikte.

Kay keek zijdelings naar de vrouw en trok een wenkbrauw op. Jakkes. Hoezo vooroordeel bevestigd. Hoe opdringerig ook, die hond deed het in haar ogen nu al beter dan de plaatselijke bevolking. Hij was tenminste vriendelijk. De biljetten in haar zak en de stof rondom haar schouders gaven Kay het ongewone zelfvertrouwen om de hond zacht een klopje op zijn kop te geven en te zeggen: "Ik ga even broodjes halen, beessie. Ga jij maar lekker een drol draaien op de stoep."

Ze stapte naar binnen en ondanks de overweldigende geur van lekkers wist ze zich toch in te houden en liet ze (met de jas dicht om zich heen geklemd) niet merken hoe weinig ze hier eigenlijk te zoeken had. Even later kwam ze naar buiten met een tas vol bolletjes, havermoutstengels en een piepklein roze taartje dat veel te eenzaam in de etalage had gestaan en gewoon smeekte om opgegeten te worden.
De dissectie van Kermit de Kikker.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast